Γιατί η Continental Drift ήταν ευρύτερα αποδεκτή μετά την ανακάλυψη της εξάπλωσης του θαλασσινού νερού;

Η ανακάλυψη της διάδοσης της θάλασσας στα μέσα του 20ου αιώνα ήταν ζωτικής σημασίας για την παροχή του μηχανισμού και των αποδεικτικών στοιχείων που απαιτούνται για την επικύρωση της θεωρίας της Continental Drift, η οποία είχε προταθεί από τον Alfred Wegener στις αρχές της δεκαετίας του 1900. Εδώ είναι γιατί:

1. Παροχή μηχανισμού:

* Η θεωρία του Wegener δεν είχε έναν μηχανισμό: Η Continental Drift αντιμετώπισε κριτική για την έλλειψη ενός εύλογου μηχανισμού για το πώς οι ηπείρους θα μπορούσαν να μετακινηθούν στην επιφάνεια της Γης.

* Η διάδοση του θαλασσινού νερού παρείχε τον μηχανισμό: Η θεωρία της διάδοσης της θάλασσας εξήγησε πώς σχηματίζεται η νέα ωκεάνια κρούστα στις κορυφογραμμές των μέσων ωκεανών και στη συνέχεια απομακρύνεται από την κορυφογραμμή, σπρώχνοντας την ηπείρους. Αυτό παρείχε μια φυσική εξήγηση για την κίνηση των ηπείρων.

2. Προσφέροντας στοιχεία για την υποστήριξη της θεωρίας:

* Η διάδοση της θάλασσας εξήγησε γεωλογικά χαρακτηριστικά: Η ανακάλυψη των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών, των μαγνητικών μοτίβων λωρίδων στο πάτωμα του ωκεανού και η εξέλιξη της ηλικίας του ωκεανού μακριά από τις κορυφογραμμές υποστήριζαν την ιδέα ότι η κρούστα της γης κινείται.

* Στοιχεία για προηγούμενες ηπείρους: Η διάδοση της θάλασσας εξήγησε επίσης τη διανομή παρόμοιων απολιθωμάτων, γεωλογικών σχηματισμών και αρχαίων κλίματος σε όλες τις ηπείρους που διαχωρίζονται τώρα από τεράστιους ωκεανούς, ενισχύοντας περαιτέρω τα στοιχεία για προηγούμενα υπερ -επιθετικά όπως το Pangea.

3. Υπέρβαση των επικρατούχων επιστημονικών παραδειγμάτων:

* αμφισβήτησαν τις υπάρχουσες απόψεις: Η ιδέα μιας στατικής, αμετάβλητης γης ήταν η κυρίαρχη επιστημονική άποψη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η διάδοση της θάλασσας αμφισβήτησε αυτό το παράδειγμα και πρόσφερε μια νέα, πιο δυναμική κατανόηση της γεωλογίας της Γης.

* Ισχυρότερα στοιχεία: Ο πλούτος των αποδεικτικών στοιχείων που παρέχονται από τη διάδοση του θαλασσινού νερού βοήθησε να πείσει τους σκεπτικιστές και οδήγησε σε μια μετατόπιση της γεωλογίας, ανοίγοντας το δρόμο για να γίνει ευρέως αποδεκτή η θεωρία της τεκτονικής της πλάκας.

Στην ουσία, η εξάπλωση του θαλασσινού νερού δεν παρείχε μόνο τον μηχανισμό για την Continental Drift. Προσέφερε μια συναρπαστική εξήγηση για πολλές γεωλογικές παρατηρήσεις που δεν μπορούσαν να γίνουν κατανοητές στο πλαίσιο μιας στατικής γης. Αυτά τα συντριπτικά στοιχεία επέτρεψαν στους επιστήμονες να αγκαλιάσουν την ιδέα ότι οι ηπείρους κινούνται, στερεοποιώντας τη θεωρία της ηπειρωτικής μετατόπισης και την τοποθέτηση των θεμελίων για τη σύγχρονη θεωρία της τεκτονικής της πλάκας.