Τι πιστεύει ο επιστήμονας στα τμήματα του φλοιού;
* τεκτονικές πλάκες: Το εξωτερικό στρώμα της γης (η λιθόσφαιρα) σπάει σε μεγάλα, άκαμπτα κομμάτια που ονομάζονται τεκτονικές πλάκες. Αυτές οι πλάκες δεν είναι ακίνητες, αλλά συνεχώς κινούνται, αλληλεπιδρούν και συγκρούονται μεταξύ τους.
* ρεύματα μεταφοράς: Το μανδύα της Γης, το στρώμα κάτω από το φλοιό, είναι απίστευτα ζεστό. Αυτή η θερμότητα δημιουργεί ρεύματα μεταφοράς:ζεστό, λιγότερο πυκνό υλικό αυξάνεται, ενώ πιο δροσερό, πυκνότερο υλικό νεροχύτες. Αυτά τα ρεύματα δρουν σαν γιγαντιαίες ζώνες μεταφοράς, σύροντας μαζί τους τις τεκτονικές πλάκες.
Η κίνηση των τεκτονικών πλακών έχει ως αποτέλεσμα:
* όρια πλάκας: Όπου συναντιούνται τεκτονικές πλάκες, αλληλεπιδρούν με διαφορετικούς τρόπους, οδηγώντας σε διάφορα γεωλογικά χαρακτηριστικά:
* Διάφορα όρια: Οι πλάκες μετακινούνται, δημιουργώντας νέα κρούστα (π.χ., μεσαίες κορυφογραμμές).
* Σύγκλητα όρια: Οι πλάκες συγκρούονται, οδηγώντας σε σχηματισμό βουνών, ζώνες υποπίεσης και ηφαιστειακή δραστηριότητα (π.χ. τα Ιμαλάια, τα βουνά των Άνδεων).
* Μετασχηματισμό όρια: Οι πλάκες γλιστρούν μεταξύ τους, προκαλώντας σεισμούς (π.χ. το σφάλμα του San Andreas).
* Ηφαιστειακή δραστηριότητα: Η κίνηση των τεκτονικών πλακών μπορεί να φέρει στην επιφάνεια το μάγμα (τετηγμένο βράχο), οδηγώντας σε ηφαιστειακές εκρήξεις.
* σεισμοί: Η ξαφνική απελευθέρωση ενέργειας στα όρια της πλάκας προκαλεί σεισμούς.
* Κτίριο βουνού: Η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών μπορεί να ωθήσει τα βουνά.
Συνοπτικά: Η κίνηση των τεκτονικών πλακών της Γης οδηγείται από ρεύματα μεταφοράς στο μανδύα. Αυτή η κίνηση οδηγεί σε μια ποικιλία γεωλογικών χαρακτηριστικών, διαμορφώνοντας την επιφάνεια του πλανήτη μας και επηρεάζοντας το κλίμα και το περιβάλλον του.