Η θεωρία της Continental Drift έλαβε ένα επιστημονικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του;
Εδώ είναι γιατί:
* Alfred Wegener Πρώτα πρότεινε την ιδέα της Continental Drift το 1912, αλλά αρχικά συναντήθηκε με σκεπτικισμό λόγω έλλειψης εύλογου μηχανισμού για τον τρόπο με τον οποίο οι ηπείρους θα μπορούσαν να κινηθούν.
* Στη δεκαετία του 1960, εμφανίστηκαν νέα στοιχεία , συμπεριλαμβανομένων:
* Seafloor Spreading: Η ανακάλυψη των μέσων ωκεανών κορυφογραμμών και των μαγνητικών μοτίβων λωρίδας στο πάτωμα του ωκεανού, γεγονός που κατέδειξε ότι σχηματίζεται νέα κρούστα σε αυτές τις κορυφογραμμές.
* Παλαιομαγνητισμός: Η μελέτη του μαγνητικού πεδίου της Γης στο παρελθόν, το οποίο αποκάλυψε πως οι ηπείρους είχαν μετατοπιστεί με την πάροδο του χρόνου.
* όρια πλάκας: Η ταυτοποίηση των ζωνών σφάλματος και της ηφαιστειακής δραστηριότητας σε συγκεκριμένες περιοχές, υποδηλώνοντας ότι η κρούστα της γης χωρίζεται σε μεγάλες πλάκες.
Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων οδήγησε στην ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας, η οποία παρείχε μια επιστημονική βάση για την Continental Drift.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ενώ η δεκαετία του 1960 είδε τη θεωρία να κερδίζει ευρεία αποδοχή, η επιστημονική κοινότητα συνέχισε να βελτιώνει και να αναπτύσσει τη θεωρία της τεκτονικής των πιάτων τις επόμενες δεκαετίες.
