Τι απάντησε ο Alfred Wegneres για τη θεωρία του;
Ακολουθεί μια κατανομή των αποδεικτικών στοιχείων του:
* Αντιστοίχιση ακτών: Ο Wegener παρατήρησε ότι οι ακτές των ηπείρων στις αντίθετες πλευρές του Ατλαντικού Ωκεανού, όπως η Νότια Αμερική και η Αφρική, φαινόταν να ταιριάζουν μαζί σαν κομμάτια παζλ.
* απολιθωμένα στοιχεία: Βρήκε πανομοιότυπα απολιθώματα φυτών και ζώων στις ηπείρους που τώρα χωρίζονται από τεράστιους ωκεανούς.
* Γεωλογικοί σχηματισμοί: Παρόμοιοι σχηματισμοί βράχου, συμπεριλαμβανομένων των οροσειρών, βρέθηκαν σε ηπείρους που είναι τώρα πολύ μακριά.
* Κλιματικά στοιχεία: Τα απολιθωμένα στοιχεία των τροπικών φυτών και των ζώων βρέθηκαν σε περιοχές που βρίσκονται τώρα σε πολικές περιοχές, υποδηλώνοντας ότι αυτές οι περιοχές ήταν κάποτε πιο κοντά στον ισημερινό.
Το πρόβλημα:
Η θεωρία του Wegener αντιμετώπισε σημαντική αντιπολίτευση επειδή δεν είχε έναν εύλογο μηχανισμό για το πώς οι ηπείρους θα μπορούσαν να μετακινηθούν στην επιφάνεια της Γης. Δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς * οι ηπείρους παρασύρθηκαν, πράγμα που ήταν ζωτικής σημασίας για την αποδοχή από την επιστημονική κοινότητα.
Η λύση:
Μόλις δεκαετίες αργότερα, με την ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας , ότι παρέχεται μια πειστική εξήγηση για την ηπειρωτική μετατόπιση. Η τεκτονική πλάκας εξηγεί ότι το εξωτερικό στρώμα της Γης (η λιθόσφαιρα) αποτελείται από μεγάλες πλάκες που κινούνται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, οδηγούνται από ρεύματα μεταφοράς στο μανδύα. Αυτή η κίνηση αναγκάζει τις ηπείρους να παρασυρθούν ή να συγκρουστούν, με αποτέλεσμα τα γεωλογικά χαρακτηριστικά που βλέπουμε σήμερα.
Έτσι, ο Wegener δεν είχε μια τελική "απάντηση", αλλά τα αποδεικτικά στοιχεία του έθεσαν τις βάσεις για την μεταγενέστερη ανάπτυξη της θεωρίας της τεκτονικής πλάκας, η οποία παρείχε το κρίσιμο κομμάτι που λείπει και τελικά επιβεβαίωσε την ιδέα του για την Continental Drift.
