Πώς εκτιμούσαν οι βικτοριανοί φυσικοί την ηλικία της γης;
1. Ψύξη της γης:
* Υπολογισμός του Kelvin (1862): Ο Λόρδος Kelvin, ένας κορυφαίος φυσικός της εποχής, υπολόγισε την ηλικία της Γης με βάση το ρυθμό ψύξης μιας τετηγμένης σφαίρας. Υποθέτει ότι η γη ξεκίνησε ως τετηγμένη μπάλα και εκτιμά ότι θα χρειαστεί να κρυώσει στην τρέχουσα θερμοκρασία της.
* Προβλήματα: Αυτή η μέθοδος βασίστηκε σε διάφορες υποθέσεις που αργότερα αποδείχθηκαν λανθασμένες, όπως ένας σταθερός ρυθμός ψύξης και η απουσία εσωτερικών πηγών θερμότητας όπως η ραδιενεργή αποσύνθεση. Η εκτιμώμενη ηλικία του Kelvin ήταν μεταξύ 20 και 40 εκατομμυρίων ετών, πολύ νεότερη από την πραγματική ηλικία.
2. Περιεκτικότητα σε αλάτι του ωκεανού:
* Υπολογισμός του John Joly (1899): Ο John Joly υπολόγισε την ηλικία της Γης με βάση το ρυθμό συσσώρευσης αλατιού στον ωκεανό. Υποθέτει ότι όλο το αλάτι προήλθε από τα ποτάμια και εκτιμά το χρόνο που θα χρειαζόταν για να φτάσει στο σημερινό επίπεδο.
* Προβλήματα: Αυτή η μέθοδος αγνοούσε άλλες πηγές αλατιού, όπως οι υδροθερμικές αεραγωγές, και υποτίμησε τον ρυθμό απομάκρυνσης αλατιού μέσω διαδικασιών όπως η καθίζηση. Η εκτιμώμενη ηλικία του Joly ήταν περίπου 90 εκατομμύρια χρόνια.
3. Ποσοστά καθίζησης:
* Υπολογισμοί που βασίζονται σε ιζηματογενή στρώματα: Μερικοί επιστήμονες εκτιμούν την ηλικία της γης εξετάζοντας το πάχος των ιζηματογενών στρωμάτων και υποθέτοντας σταθερό ρυθμό καθίζησης.
* Προβλήματα: Αυτή η μέθοδος δεν διέθετε ακριβή δεδομένα σχετικά με τους ρυθμούς συσσώρευσης ιζημάτων και παραβλέπονται διαδικασίες όπως η διάβρωση και η γεωλογική ανύψωση, οι οποίες μπορούν να μεταβάλλουν σημαντικά τα στρώματα.
4. Εξέλιξη:
* Παρατηρήσεις του Δαρβίνου: Ο Charles Darwin, αν και δεν εκτιμά άμεσα την ηλικία της Γης, αναγνώρισε ότι η θεωρία του για την εξέλιξη απαιτούσε τεράστια χρονικά διαστήματα.
* Προβλήματα: Ενώ οι παρατηρήσεις του Δαρβίνου υποστήριζαν μια πολύ παλιά γη, δεν είχε μια συγκεκριμένη μέθοδο για να ποσοτικοποιήσει αυτή την ηλικία.
Ο περιορισμός του κλειδιού: Όλες αυτές οι μεθόδους βασίστηκαν σε υποθέσεις και δεν είχαν αξιόπιστα δεδομένα σχετικά με τις διαδικασίες που εμπλέκονται. Αυτές οι μέθοδοι επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από την επικρατούσα γεωλογική κατανόηση της εποχής, η οποία ήταν ελλιπής.
Η σύγχρονη άποψη: Σήμερα, γνωρίζουμε ότι η γη είναι περίπου 4,5 δισεκατομμυρίων ετών, χάρη στην ραδιομετρική χρονολόγηση των βράχων και των μετεωριτών. Αυτή η μέθοδος βασίζεται στην αποσύνθεση των ραδιενεργών ισότοπων, παρέχοντας έναν πολύ πιο ακριβή και αξιόπιστο τρόπο για τον προσδιορισμό της ηλικίας του πλανήτη μας.
