Διαχωρίζει τους εσωτερικούς πλανήτες από τους εξωτερικούς πλανήτες;
Εδώ είναι μια κατανομή:
* Εσωτερικοί πλανήτες: Ο υδράργυρος, η Αφροδίτη, η Γη και ο Άρης. Όλα αυτά είναι σχετικά μικρά, βραχώδη πλανήτες που βρίσκονται πιο κοντά στον Ήλιο.
* Εξωτερικοί πλανήτες: Δία, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας. Αυτοί είναι πολύ μεγαλύτεροι γίγαντες αερίου που βρίσκονται μακρύτερα από τον Ήλιο.
Η ζώνη αστεροειδών, που βρίσκεται μεταξύ του Άρη και του Δία, ενεργεί ως φυσικό και σύνθετο χάσμα. Είναι μια περιοχή αμέτρητων αστεροειδών, υπολείμματα του πρώιμου ηλιακού συστήματος.
Εδώ είναι γιατί η ζώνη αστεροειδών είναι τόσο σημαντική:
* σχηματισμός: Οι εσωτερικοί πλανήτες σχηματίστηκαν πιο κοντά στον ήλιο, όπου οι θερμοκρασίες ήταν υψηλότερες. Αυτό σήμαινε ότι μόνο τα βραχώδη υλικά θα μπορούσαν να στερεοποιηθούν. Οι εξωτερικοί πλανήτες σχηματίστηκαν μακρύτερα, όπου οι θερμοκρασίες επέτρεψαν τη συσσώρευση των παγωτών και των αερίων.
* Βαρβική επιρροή: Η τεράστια βαρύτητα του Δία διέκοψε τον σχηματισμό ενός πλανήτη στην περιοχή του ιμάντα αστεροειδών, αφήνοντας πίσω της μια συλλογή από μικρότερα σώματα.
Ενώ ο ιμάντας του αστεροειδούς είναι ο πιο προφανής διαιρέτης, υπάρχουν άλλες διαφορές μεταξύ των εσωτερικών και των εξωτερικών πλανητών:
* Μέγεθος και πυκνότητα: Οι εσωτερικοί πλανήτες είναι μικρότεροι και πυκνότεροι, ενώ οι εξωτερικοί πλανήτες είναι πολύ μεγαλύτεροι και λιγότερο πυκνοί.
* Ατμόσφαιρα: Οι εσωτερικοί πλανήτες έχουν λεπτές ατμόσφαιρες (εκτός από την Αφροδίτη), ενώ οι εξωτερικοί πλανήτες έχουν παχιές, μαζικές ατμόσφαιρες.
* Moons: Οι εσωτερικοί πλανήτες έχουν λίγα ή καθόλου φεγγάρια, ενώ οι εξωτερικοί πλανήτες έχουν πολλά φεγγάρια.
Έτσι, η ζώνη αστεροειδών λειτουργεί ως διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές ομάδες πλανητών, καθένα με τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά.
