Πότε ανακαλύφθηκε ότι η γη κρέμασε στο διάστημα;
Η κατανόηση αυτής της έννοιας εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου:
* Αρχαίοι ελληνικοί φιλόσοφοι (6ος αιώνας π.Χ.): Μερικοί στοχαστές όπως ο Πυθαγόρας και ο Αριστάρχος της Σάμου πρότειναν ότι η γη μπορεί να είναι σφαίρα και ότι περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν ήταν ευρέως αποδεκτές και δεν είχαν συγκεκριμένες αποδείξεις.
* Nicolaus copernicus (1543): Ο Copernicus δημοσίευσε το ηλιοκεντρικό του μοντέλο, το οποίο έβαλε τον ήλιο στο κέντρο του ηλιακού συστήματος. Αυτή ήταν μια σημαντική μετατόπιση στην κατανόηση, αλλά εξακολουθούσε να βασίζεται σε παρατηρήσεις και μαθηματικούς υπολογισμούς και όχι άμεση απόδειξη.
* Galileo Galilei (αρχές 1600s): Οι παρατηρήσεις του Galileo με το τηλεσκόπιο του παρείχαν ισχυρή υποστήριξη για το ηλιοκεντρικό μοντέλο. Παρατήρησε τις φάσεις της Αφροδίτης, που θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο αν η Αφροδίτη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο.
* Isaac Newton (1687): Ο νόμος της καθολικής βαρύτητας του Νεύτωνα παρείχε ένα μαθηματικό πλαίσιο για την κατανόηση του γιατί οι πλανήτες περιστρέφονται περιστασιακά τον Ήλιο. Αυτός ο νόμος, σε συνδυασμό με τα αποδεικτικά στοιχεία παρατήρησης, τσιμέντο της κατανόησης ότι η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο.
Ως εκ τούτου, δεν είναι μια ενιαία ανακάλυψη, αλλά μια σταδιακή εξέλιξη της κατανόησης για αιώνες. Μπορούμε να πούμε ότι η σταθερή κατανόηση της τροχιακής κίνησης της Γης γύρω από τον ήλιο ήρθε τον 17ο αιώνα με το έργο του Galileo και του Newton.
