Ποιος ήταν ο πρώτος επιστήμονας στο χρονοδιάγραμμα για να αλλάξει τις αρχαίες πεποιθήσεις για την επιστήμη;
* Thales of Miletus (περίπου 624-546 π.Χ.): Θεωρείται ο «πατέρας της δυτικής φιλοσοφίας», ο Thales ήταν ένας από τους πρώτους που προσπάθησε να εξηγήσει τα φυσικά φαινόμενα μέσω ορθολογικής παρατήρησης και συλλογιστικής και όχι μυθολογικών εξηγήσεων. Πίστευε ότι όλα ήταν κατασκευασμένα από νερό, η οποία ήταν μια σημαντική απόκλιση από τους επικρατούσες μύθους της εποχής.
* Anaximander (περίπου 610-546 π.Χ.): Ένας φοιτητής του Thales, ο Anaximander πρότεινε την ιδέα μιας άπειρης, αιώνιας και απροσδιόριστης ουσίας ως θεμελιώδους αρχής του σύμπαντος, απομακρύνοντας από συγκεκριμένα στοιχεία όπως το νερό. Επίσης, ανέπτυξε μια στοιχειώδη κοσμολογία.
* Pythagoras (περίπου 570-495 π.Χ.): Το έργο του για τα μαθηματικά και τη γεωμετρία συνέβαλαν στην ανάπτυξη μιας πιο αφηρημένης και λογικής προσέγγισης για την κατανόηση του κόσμου. Πίστευε στην αρμονία των αριθμών και την επιρροή τους στο σύμπαν.
* Δημοκρατικός (περ. 460-370 π.Χ.): Πρότεινε την ατομική θεωρία, υποδηλώνοντας ότι όλα αποτελούνται από αδιαίρετα σωματίδια που ονομάζονται άτομα. Αυτή η ιδέα αμφισβήτησε την επικρατούσα έννοια της συνεχούς ύλης.
* Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.): Ενώ είναι γνωστός για τις τεράστιες συνεισφορές του σε διάφορους τομείς, η έμφαση του Αριστοτέλη στην παρατήρηση και τα εμπειρικά στοιχεία, αν και όχι πάντα ακριβή, έθεσε τις βάσεις για την επιστημονική μέθοδο. Επίσης, ανέπτυξε ένα σύστημα ταξινόμησης ζωντανών οργανισμών.
Αυτά τα άτομα, μαζί με άλλους, αμφισβήτησαν τις αρχαίες πεποιθήσεις από:
* Έμφαση παρατήρησης και αποδεικτικών στοιχείων: Ενθάρρυναν την αμφισβήτηση των υφιστάμενων ιδεών και την αναζήτηση εξηγήσεων με βάση τον φυσικό κόσμο και όχι τη μυθολογία.
* Εισαγωγή λογικού και λογικής: Υποστήριξαν μια πιο ορθολογική προσέγγιση για την κατανόηση του σύμπαντος.
* Ανάπτυξη νέων θεωριών και μοντέλων: Οι πρωτοποριακές ιδέες τους παρείχαν εναλλακτικές εξηγήσεις για φαινόμενα που είχαν προηγουμένως αποδοθεί στις υπερφυσικές δυνάμεις.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η διαδικασία της επιστημονικής επανάστασης δεν ήταν γραμμική εξέλιξη. Υπήρχαν περιόδους στασιμότητας και αποτυχίας και οι ιδέες αυτών των πρώιμων στοχαστών δεν ήταν πάντα παγκοσμίως αποδεκτές.
Ενώ είναι δύσκολο να εντοπίσουμε έναν ενιαίο "πρώτο" επιστήμονα, αυτά τα στοιχεία αντιπροσωπεύουν σημαντικά ορόσημα στη στροφή προς μια πιο επιστημονική κατανόηση του κόσμου. Οι συνεισφορές τους άνοιξαν το δρόμο για την ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης.
