Τι προκάλεσε τελικά το κέντρο του ηλιακού νεφελώματος να σχηματίσει τελικά τον ήλιο;
1. Βαρύτητα: Το ηλιακό νεφέλωμα, ένα τεράστιο σύννεφο αερίου και σκόνης, άρχισε να καταρρέει κάτω από τη δική του βαρύτητα. Καθώς το σύννεφο συνέπεσε, τα σωματίδια μέσα σε αυτό κινήθηκαν πιο κοντά, αυξάνοντας την πυκνότητα και τη βαρυτική έλξη στο κέντρο.
2. Διατήρηση της γωνιακής ορμής: Καθώς το σύννεφο κατέρρευσε, άρχισε επίσης να περιστρέφεται γρηγορότερα, παρόμοια με το πώς ένας σκόπιμος σκέιτερ περιστρέφεται γρηγορότερα όταν τραβάει τα χέρια τους. Αυτή η περιστροφή ισοπεδώνει το σύννεφο σε ένα περιστρεφόμενο δίσκο, με το πιο πυκνό υλικό επικεντρωμένο στο κέντρο.
3. Θερμότητα και πίεση: Καθώς το υλικό στο κέντρο συνέχισε να καταρρέει, τα σωματίδια συγκρούστηκαν με αυξανόμενη συχνότητα, δημιουργώντας τεράστια θερμότητα και πίεση. Αυτή η διαδικασία προκάλεσε επίσης το υλικό να γίνει όλο και περισσότερο ιονισμένο, σχηματίζοντας πλάσμα.
4. Πυρηνική σύντηξη: Τελικά, η θερμοκρασία και η πίεση στον πυρήνα του καταρράκτη σύννεφου έφθασαν σε ένα σημείο όπου θα μπορούσε να ξεκινήσει η πυρηνική σύντηξη. Αυτή είναι η διαδικασία όπου τα άτομα υδρογόνου συγχωνεύονται μαζί για να σχηματίσουν ήλιο, απελευθερώνοντας τεράστια ενέργεια. Αυτή η ενέργεια παρείχε την εξωτερική πίεση που εξισορροπούσε την εσωτερική έλξη βαρύτητας, σταθεροποιώντας τον ήλιο και εμποδίζοντας την περαιτέρω κατάρρευση.
5. Αύξηση: Το υπόλοιπο υλικό στο δίσκο συνέχισε να βρίσκεται στον ήλιο, συμβάλλοντας στη μάζα και την παραγωγή ενέργειας.
Συνοπτικά: Ο ήλιος σχηματίστηκε από το κέντρο του ηλιακού νεφελώματος λόγω των συνδυασμένων δυνάμεων βαρύτητας, της διατήρησης της γωνιακής ορμής και της έναρξης της πυρηνικής σύντηξης. Αυτή η διαδικασία οδήγησε στο σχηματισμό ενός σταθερού αστέρι που παρέχει φως και ζεστασιά στο ηλιακό μας σύστημα.
