Γιατί οι αστρονόμοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι Pulsars δεν μπορούσαν να είναι παλμικά αστέρια;
* Σταθερότητα περιόδου: Οι παλμοί έχουν εξαιρετικά σταθερές περιόδους, συχνά με ακρίβεια που υπερβαίνει εκείνη των ατομικών ρολογιών. Αυτή η σταθερότητα είναι δύσκολο να εξηγηθεί με ένα παλμικό αστέρι, καθώς οι εσωτερικοί μηχανισμοί που οδηγούν το παλμό θα υπόκεινται πιθανώς σε παραλλαγές.
* Εξαιρετικά σύντομες περιόδους: Οι περιόδους των παλμών κυμαίνονται από χιλιοστά του δευτερολέπτου έως μερικά δευτερόλεπτα, πολύ μικρότερες από τις περιόδους παλμών που παρατηρούνται σε γνωστά μεταβλητά αστέρια.
* Πλάτος στενού παλμού: Οι παλμοί που εκπέμπονται από τους παλμούς είναι εξαιρετικά στενά, συνήθως διαρκούν μόνο ένα κλάσμα ενός δευτερολέπτου, το οποίο είναι ασυμβίβαστο με τα ευρύτερα προφίλ εκπομπών των παλμικών αστεριών.
* πόλωση της ακτινοβολίας: Οι Pulsars εκπέμπουν εξαιρετικά πολωμένα ραδιοκύματα, υποδεικνύοντας έναν πολύ διατεταγμένο και κατευθυνόμενο μηχανισμό εκπομπών. Αυτό είναι δύσκολο να εξηγηθεί με ένα παλλόμενο μοντέλο αστέρων.
Αυτές οι παρατηρήσεις οδήγησαν τους αστρονόμους να συμπεράνουν ότι οι παλμοί πρέπει να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η ανακάλυψη ήρθε το 1967 όταν Jocelyn Bell Burnell Ανακαλύφθηκε ότι τα σήματα προέρχονταν από ταχέως περιστρεφόμενα αστέρια νετρονίων με απίστευτα ισχυρά μαγνητικά πεδία. Αυτά τα πεδία διαχειρίζονται σωματίδια σε δοκούς που σαρώνουν τον ουρανό καθώς το αστέρι νετρονίων περιστρέφεται, παράγοντας τους παρατηρούμενες παλμούς.
Επομένως, οι παλμοί είναι δεν είναι παλμικά αστέρια αλλά μάλλον περιστρεφόμενα αστέρια νετρονίων με εξαιρετικά εστιασμένες δοκούς ακτινοβολίας. Αυτή είναι τώρα μια καλά εδραιωμένη θεωρία, υποστηριζόμενη από πολυάριθμες παρατηρήσεις και θεωρητικά μοντέλα.
