Πώς εξηγεί η θεωρία των ηλιακών νεφελωμάτων και οι χημικές συνθέσεις των πλανητών;

Η θεωρία Παρέχει μια ολοκληρωμένη εξήγηση για τις παρούσες πυκνότητες και χημικές συνθέσεις πλανητών στο ηλιακό μας σύστημα. Υποθέτει ότι οι πλανήτες που σχηματίζονται από έναν περιστρεφόμενο δίσκο αερίου και σκόνης, που ονομάζεται ηλιακό νεφέλωμα , αυτό περιβάλλει τον νεαρό Ήλιο. Δείτε πώς εξηγεί τις παρατηρούμενες παραλλαγές:

1. Συμπύκνωση και προσαύξηση:

* κλίση θερμοκρασίας: Το ηλιακό νεφέλωμα ήταν πιο ζεστό στον ήλιο και πιο δροσερό. Αυτή η κλίση της θερμοκρασίας καθορίζεται ποια υλικά θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν σε στερεά σωματίδια (πλανήτες).

* Εσωτερικό ηλιακό σύστημα: Κοντά στον ήλιο, μόνο ανθεκτικά υλικά (υψηλά σημεία τήξης), όπως το σίδηρο, το νικέλιο και τα πυριτικά άλατα, θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν. Αυτά σχημάτισαν τους Rocky Inner Planets (Υδράργυρος, Αφροδίτη, Γη και Άρης) με υψηλότερες πυκνότητες.

* Εξωτερικό ηλιακό σύστημα: Περαιτέρω, όπου οι θερμοκρασίες ήταν ψυχρότερες, πτητικές ενώσεις όπως το νερό, το μεθάνιο και η αμμωνία θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν. Αυτά συνέβαλαν στο σχηματισμό των γίγαντες GAS (Δία, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας), με χαμηλότερες πυκνότητες λόγω της παρουσίας ελαφρύτερων στοιχείων και της αέριας φύσης τους.

2. Διαφοροποίηση:

* Πλανητική θέρμανση: Η βαρυτική κατάρρευση και η ραδιενεργή αποσύνθεση μέσα σε πλανήτες παρήγαγαν εσωτερική θερμότητα.

* τήξη και διαχωρισμός: Αυτή η θερμότητα λειτούργησε τους εσωτερικούς χώρους των πλανητών, επιτρέποντας στα πυκνότερα υλικά όπως το σίδηρο και το νικέλιο να βυθίζονται στον πυρήνα, ενώ τα ελαφρύτερα υλικά αυξήθηκαν στην επιφάνεια.

* στρώση δομή: Αυτή η διαδικασία οδήγησε στο σχηματισμό της στρωμένης δομής των πλανητών, με έναν πυκνό πυρήνα, ένα βραχώδες μανδύα και ένα ελαφρύτερο φλοιό.

3. Χημική σύνθεση:

* Σύνθεση ηλιακού νεφελώματος: Το ηλιακό νεφέλωμα είχε χημική σύνθεση παρόμοια με τον ήλιο, κυρίως υδρογόνο και ήλιο, με ιχνοστοιχεία βαρύτερων στοιχείων.

* Πλανητική προσαύξηση: Οι πλανήτες συσσωρεύτηκαν υλικά από το νεφέλωμα, κληρονομώντας τη χημική του σύνθεση. Ωστόσο, η συγκεκριμένη σύνθεση ποικίλλει με βάση τη διαδικασία συμπύκνωσης, όπως εξηγήθηκε παραπάνω.

* πτητικά: Οι εξωτερικοί πλανήτες διατηρούσαν πτητικά στοιχεία όπως το υδρογόνο, το ήλιο, το μεθάνιο και η αμμωνία, με αποτέλεσμα την αέρια τους ατμόσφαιρα.

4. Στοιχεία που υποστηρίζουν τη θεωρία:

* Πλανητική βαθμίδα πυκνότητας: Η παρατηρούμενη κλίση πυκνότητας σε όλο το ηλιακό σύστημα ευθυγραμμίζεται με τη θεωρία συμπύκνωσης.

* Πλανητική σύνθεση: Η χημική σύνθεση των πλανητών ευθυγραμμίζεται με την αναμενόμενη σύνθεση υλικών που θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν τις αντίστοιχες τροχιακές αποστάσεις τους.

* μετεωρίτες: Οι μετεωρίτες παρέχουν δείγματα πρώιμων υλικών ηλιακού συστήματος, επιβεβαιώνοντας την αναμενόμενη σύνθεση και ισοτοπικές αναλογίες.

Συμπερασματικά: Η θεωρία των ηλιακών νεφελώνων, σε συνδυασμό με τις διαδικασίες συμπύκνωσης, προσαύξησης και διαφοροποίησης, εξηγεί με επιτυχία τις τρέχουσες πυκνότητες και τις χημικές συνθέσεις των πλανητών στο ηλιακό μας σύστημα. Αυτή η θεωρία παρέχει ένα πλαίσιο για την κατανόηση του σχηματισμού και της εξέλιξης των πλανητικών συστημάτων, όχι μόνο στη δική μας αλλά και σε άλλα γύρω από τα μακρινά αστέρια.