Πότε ανακαλύφθηκαν ελλειπτικές τροχιές;

Δεν είναι ακριβές να πούμε ότι οι ελλειπτικές τροχιές "ανακαλύφθηκαν" σε μία μόνο στιγμή. Ήταν μια σταδιακή διαδικασία κατανόησης που ξεδιπλώθηκε εδώ και αιώνες, που περιλαμβάνει παρατηρήσεις, υπολογισμούς και το έργο πολλών ατόμων. Εδώ είναι μια κατανομή:

* Αρχαίες παρατηρήσεις: Οι αρχαίοι αστρονόμοι παρατήρησαν ότι οι πλανήτες κινούνται με κάπως ακανόνιστο τρόπο στον ουρανό, αλλά δεν είχαν τα μαθηματικά εργαλεία για να περιγράψουν με ακρίβεια τα μονοπάτια τους.

* Πρώιμα μοντέλα: Οι Έλληνες αστρονόμοι όπως ο Πτολεμαίος ανέπτυξαν γεωκεντρικά μοντέλα του ηλιακού συστήματος, όπου οι πλανήτες κινήθηκαν σε κύκλους γύρω από τη γη. Αυτά τα μοντέλα, ενώ αρχικά είναι αρκετά επιτυχημένα στην πρόβλεψη των πλανητικών θέσεων, χρειάστηκαν πολύπλοκες προσαρμογές για να ληφθούν υπόψη οι παρατηρούμενες παρατυπίες.

* Νόμοι του Kepler: Ο Johannes Kepler, στις αρχές του 17ου αιώνα, αφού αναλύει σχολαστικά τις παρατηρήσεις του Tycho Brahe, διατύπωσε τους τρεις νόμους της πλανητικής κίνησης. Ο πρώτος νόμος του δηλώνει ότι οι πλανήτες περιστρέφονται γύρω από τον ήλιο σε ελλείψεις με τον ήλιο σε μια εστίαση. Αυτή ήταν μια πρωτοποριακή ανακάλυψη, μετατοπίζοντας την κατανόησή μας για την πλανητική κίνηση από τους κύκλους σε ελλείψεις.

* Ο νόμος της καθολικής βαρύτητας του Νεύτωνα: Ο Isaac Newton, που βασίζεται στο έργο του Kepler, διατύπωσε το νόμο της καθολικής βαρύτητας στα τέλη του 17ου αιώνα. Αυτός ο νόμος εξήγησε τη δύναμη της έλξης μεταξύ αντικειμένων με μάζα και παρείχε ένα μαθηματικό πλαίσιο για την κατανόηση γιατί οι πλανήτες κινούνται σε ελλείψεις.

Ως εκ τούτου, η απόδοση της "ανακάλυψης" των ελλειπτικών τροχιών σε μία μόνο ημερομηνία ή άτομο είναι δύσκολη. Είναι πιο ακριβές να πούμε ότι η κατανόηση των ελλειπτικών τροχιών εμφανίστηκε εδώ και αιώνες, με αποκορύφωμα τους νόμους του Kepler και το έργο του Νεύτωνα.