Εάν ένα αστέρι γίνει κόκκινο gaint όταν όλο το υδρογόνο του εξαντληθεί και αργότερα το Nebula πώς μπορεί να σχηματιστεί χωρίς υδρογόνο;

Έχετε δίκιο να κάνετε αυτήν την ερώτηση! Φαίνεται σαν μια αντίφαση. Εδώ είναι η διάσπαση του τρόπου με τον οποίο τα αστέρια γίνονται κόκκινοι γίγαντες και σχηματίζουν νεφελώματα, ακόμα και αφού έχουν εξαντλήσει το υδρογόνο τους:

1. Η φάση καύσης υδρογόνου:

* Τα αστέρια ξεκινούν τη ζωή τους που συγχωνεύουν το υδρογόνο σε ήλιο στον πυρήνα τους. Αυτή η διαδικασία σύντηξης απελευθερώνει ενέργεια, η οποία διατηρεί το αστέρι σταθερό και λαμπερό.

2. Η κόκκινη γιγαντιαία φάση:

* Όταν το υδρογόνο στον πυρήνα τελειώσει, ο πυρήνας συμβάθηκε υπό βαρύτητα. Αυτή η συστολή θερμαίνει τον πυρήνα, προκαλώντας τα εξωτερικά στρώματα του αστέρι να επεκταθούν και να δροσιστούν. Αυτή η επέκταση κάνει το αστέρι να φαίνεται πιο κόκκινο και μεγαλύτερο, εξ ου και η σκηνή "κόκκινου γίγαντα".

3. Η σύντηξη ηλίου και πέρα ​​από:

* Η αυξημένη θερμοκρασία του πυρήνα επιτρέπει στο ήλιο να συγχωνευθεί σε βαρύτερα στοιχεία όπως ο άνθρακας και το οξυγόνο. Αυτή η διαδικασία σύντηξης, ενώ είναι λιγότερο αποτελεσματική από τη σύντηξη υδρογόνου, παρέχει κάποια ενέργεια, αλλά δεν διαρκεί για πάντα.

4. Ο αστρικός άνεμος:

* Καθώς το αστέρι τρέχει από καύσιμο για σύντηξη, τα εξωτερικά του στρώματα γίνονται ασταθή και εκδιώκονται από έναν ισχυρό αστρικό άνεμο. Αυτά τα στρώματα που εκτοξεύονται αποτελούνται κυρίως από βαρύτερα στοιχεία Δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του αστεριού, όχι μόνο το υδρογόνο.

5. Το πλανητικό νεφέλωμα:

* Το εκτοξευμένο υλικό επεκτείνεται και δροσίζει, σχηματίζοντας ένα πολύχρωμο σύννεφο που ονομάζεται πλανητικό νεφέλωμα. Αυτό το νεφέλωμα αποτελείται από διάφορα στοιχεία (κυρίως βαρύτερο από το υδρογόνο) που δημιουργήθηκαν μέσα στο αστέρι κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Συνοπτικά:

* Ενώ ο πυρήνας του αστεριού μπορεί να έχει εξαντλήσει το υδρογόνο του, τα εξωτερικά στρώματα που σχηματίζουν το νεφέλωμα περιέχουν βαρύτερα στοιχεία που δημιουργήθηκαν με διαδικασίες σύντηξης κατά τη διάρκεια της κόκκινης γιγαντιαίας φάσης του αστεριού. Αυτά τα βαρύτερα στοιχεία είναι αυτά που δίνουν στα πλανητικά νεφελώματα τα ζωντανά χρώματα και τις πολύπλοκες δομές τους.

Έτσι, ενώ το αρχικό καύσιμο υδρογόνου έχει φύγει, τα νεφελώματα που σχηματίζονται από τα πεθαμένα αστέρια δεν είναι απλώς σύννεφα υδρογόνου. Είναι πλούσια στα βαρύτερα στοιχεία που σφυρηλατούνται στους φλογερούς φούρνους των αστεριών.