bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> αστρονομία

Ποια είναι τα συστατικά των αστεροειδών;

Τα αστεροειδή είναι βραχώδη, μεταλλικά ή παγωμένα σώματα που περιστρέφονται στον ήλιο, που βρίσκονται κυρίως στον αστεροειδή ζώνη μεταξύ του Άρη και του Δία. Είναι ουσιαστικά απομεινάρια από το πρώιμο ηλιακό σύστημα και η σύνθεσή τους ποικίλλει ανάλογα με το πού σχηματίστηκαν. Ακολουθεί μια ανάλυση των κύριων εξαρτημάτων:

1. Ορυκτά:

* πυριτικά: Αυτά είναι τα πιο κοινά ορυκτά στους αστεροειδείς, που αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της μάζας τους. Περιλαμβάνουν:

* Olivine: Ένα πράσινο ορυκτό πλούσιο σε μαγνήσιο και σίδηρο.

* πυροξένιο: Ένα μαύρο ή καφέ ορυκτό με διάφορες συνθέσεις.

* feldspar: Ένα λευκό ή γκρίζο ορυκτό κοινό σε βράχους.

* Σίδερο και νικέλιο: Αυτά τα μέταλλα αποτελούν ένα μεγάλο μέρος ορισμένων αστεροειδών, ιδιαίτερα εκείνων της εσωτερικής ζώνης αστεροειδών.

* Άλλα ορυκτά: Μπορούν επίσης να βρεθούν μικρότερες ποσότητες άλλων ορυκτών, όπως σουλφίδια, ανθρακικά και ενυδατωμένα ορυκτά.

2. ICES:

* πάγος νερού: Βρίσκεται κυρίως στον εξωτερικό ιμάντα αστεροειδούς, όπου οι θερμοκρασίες είναι ψυχρότερες.

* πάγος διοξειδίου του άνθρακα: Παρουσιάζεται επίσης στην εξωτερική ζώνη αστεροειδούς.

* μεθανίου και αμμωνίας: Αυτά είναι λιγότερο συνηθισμένα, αλλά μπορούν να βρεθούν σε μερικούς αστεροειδείς.

3. Οργανικές ενώσεις:

* Μόρια με βάση τον άνθρακα: Αυτά βρίσκονται σε ποικίλες ποσότητες σε αστεροειδείς, που κυμαίνονται από απλά οργανικά μόρια έως πιο σύνθετα μόρια όπως τα αμινοξέα.

4. Ανθεκτικά υλικά:

* μέταλλα: Οι αστεροειδείς με υψηλότερη περιεκτικότητα σε μέταλλο πιστεύεται ότι προέρχονται από το εσωτερικό ηλιακό σύστημα, όπου η θερμότητα ήταν πιο έντονη.

* Υλικά πλούσια σε άνθρακα: Οι αστεροειδείς με υψηλότερη περιεκτικότητα σε άνθρακα πιστεύεται ότι προέρχονται από το ηλιακό σύστημα.

ταξινομήσεις:

Οι αστεροειδείς ταξινομούνται με βάση τη σύνθεση και τις φασματικές τους ιδιότητες, με τους κύριους τύπους να είναι:

* Τύπος C (Carbonaceous): Ο πιο συνηθισμένος τύπος, πλούσιος σε άνθρακα, ενυδατωμένα ορυκτά και πυριτικά άλατα.

* S-Type (Siliceous): Αποτελείται από πυριτικά και μέταλλα όπως το νικέλιο και το σίδερο.

* τύπου M (μεταλλικό): Αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο.

* Άλλοι τύποι: Υπάρχουν και άλλες λιγότερο κοινές ταξινομήσεις όπως ο τύπος D, ο τύπος V και ο τύπος P, ο καθένας που αντιπροσωπεύει διαφορετικές συνθέσεις και προέλευση.

Σημαντική σημείωση: Η σύνθεση των αστεροειδών ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό και ακόμη και μέσα σε έναν ενιαίο αστεροειδή, μπορεί να υπάρχει ένα ευρύ φάσμα υλικών. Αυτή η πολυπλοκότητα κάνει τη μελέτη των αστεροειδών συναρπαστικών, καθώς παρέχουν πληροφορίες για την πρώιμη ιστορία του ηλιακού συστήματος.

Στοιχεία για το ηλιακό σύστημα:5 πράγματα που πρέπει να γνωρίζουν όλοι για την κοσμική γειτονιά μας

Στοιχεία για το ηλιακό σύστημα:5 πράγματα που πρέπει να γνωρίζουν όλοι για την κοσμική γειτονιά μας

1 Το ηλιακό μας σύστημα είναι τεράστιο Το Ηλιακό μας Σύστημα αποτελείται από ένα ευρύ φάσμα σωμάτων. Έχουμε ένα αστέρι - τον Ήλιο - που βρίσκεται περίπου στο κέντρο του, οκτώ πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, πέντε γνωστούς νάνους πλανήτες, συμπεριλαμβανομένου του πρώην πλανήτη, του Πλούτωνα, κ

Πώς θα χειριστούν οι θρησκείες μας την ανακάλυψη της εξωγήινης ζωής;

Πώς θα χειριστούν οι θρησκείες μας την ανακάλυψη της εξωγήινης ζωής;

Τι θα έλεγε ο ιερέας, ο ραβίνος ή ο ιμάμης σας αν ανακαλύπταμε εξωγήινη ζωή; Για τους θρησκευόμενους, το να γνωρίζουν ότι η ζωή στη Γη δεν είναι μοναδική μπορεί να απαιτεί ριζοσπαστικούς νέους τρόπους σκέψης για τον εαυτό μας:Πόσο ξεχωριστοί και ιεροί είμαστε; Είναι η Γη ένα προνομιακό μέρος; Έχουμ

Μοντελοποίηση ηλιακού ανέμου:Σύγκριση της ενέργειας μεταξύ ενός μεμονωμένου υγρού και ενός κινητικού εξωσφαιρικού μοντέλου

Μοντελοποίηση ηλιακού ανέμου:Σύγκριση της ενέργειας μεταξύ ενός μεμονωμένου υγρού και ενός κινητικού εξωσφαιρικού μοντέλου

Ο Parker στο ApJ 1958 ανέπτυξε τη θεωρία του υπερηχητικού ηλιακού ανέμου και προέβλεψε το γνωστό σήμερα σπειροειδές σχήμα του ηλιακού μαγνητικού πεδίου. Η θεωρία του για την υπερηχητική διαστολή του ηλιακού ανέμου επαληθεύτηκε παρατηρητικά λίγα χρόνια αργότερα στη δεκαετία του 1960. Από το έγγραφο τ