Ποια ιδιότητα του ηλιακού νεφέλωμα είχε μεγαλύτερη σημασία στην παροχή των πλανητών τα χαρακτηριστικά τους;
Εδώ είναι γιατί:
* Σύνθετη κλίση: Το ηλιακό νεφέλωμα δεν ήταν ομοιόμορφο. Ήταν πυκνότερο και πιο ζεστό πιο κοντά στον νεαρό ήλιο, με ελαφρύτερα στοιχεία (υδρογόνο και ήλιο) που κυριαρχούν στις εξωτερικές περιοχές. Τα βαρύτερα στοιχεία, όπως ο βράχος και ο πάγος, ήταν πιο άφθονα πιο κοντά στον Ήλιο. Αυτή η κλίση επηρέασε άμεσα τους τύπους υλικών που θα μπορούσαν να συμπυκνώσουν και να σχηματίσουν πλανήτες σε διαφορετικές τοποθεσίες.
* Σχηματισμός εσωτερικών πλανητών: Οι εσωτερικοί πλανήτες (υδράργυρος, Αφροδίτη, Γη, Άρη) σχηματίστηκαν στην θερμότερη, πυκνότερη περιοχή όπου μόνο τα πιο ανθεκτικά στη θερμότητα υλικά (βράχια και μέταλλα) θα μπορούσαν να επιβιώσουν. Αυτά τα υλικά συγχωνεύθηκαν για να σχηματίσουν τους επίγειους πλανήτες.
* Σχηματισμός εξωτερικών πλανητών: Στις πιο δροσερές, εξωτερικές περιοχές, ο πάγος θα μπορούσε επίσης να συμπυκνωθεί παράλληλα με το βράχο και τα μέταλλα. Αυτό επέτρεψε τον σχηματισμό γίγαντες αερίου (Δία, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδώνας) που συγκέντρωσαν τεράστιες ποσότητες υδρογόνου και αέριο ηλίου, σχηματίζοντας μαζικές ατμόσφαιρες.
* Πλανητική διαφοροποίηση: Οι διαφορετικές συνθέσεις των πλανητών επηρέασαν επίσης την εσωτερική τους δομή. Για παράδειγμα, ο πυρήνας της Γης είναι κυρίως σίδηρος και νικέλιο, ενώ το μανδύα του αποτελείται από πυριτικά πετρώματα.
Άλλοι παράγοντες:
Ενώ η κλίση της σύνθεσης ήταν ο πιο σημαντικός παράγοντας, άλλες ιδιότητες του ηλιακού νεφελώματος έπαιξαν επίσης ρόλο:
* περιστροφή: Η περιστροφή του ηλιακού νεφελώματος δημιούργησε σχήμα δίσκου και συνέβαλε στην αρχική γωνιακή ορμή των πλανητών.
* Θερμοκρασία: Η κλίση της θερμοκρασίας εντός του δίσκου καθορίζει τα σημεία συμπύκνωσης διαφόρων στοιχείων και επηρέασε το σχηματισμό διαφορετικών τύπων πλανητών.
* Πυκνότητα: Η πυκνότητα του ηλιακού νεφελώματος καθόρισε τον ρυθμό αύξησης και το μέγεθος των πλανητών που προκύπτουν.
Συμπερασματικά, η κλίση της σύνθεσης του ηλιακού νεφελώματος είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για τον προσδιορισμό των χαρακτηριστικών των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος. Εξηγεί τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ των βραχώδους εσωτερικών πλανητών και των γίγαντες του αερίου στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα.
