Τι χαρακτηρίζει ένα αστέρι που αφήνει την κύρια ακολουθία;
1. Εξάντληση σύντηξης υδρογόνου: Η πιο σημαντική αλλαγή είναι ότι το αστέρι έχει εξαντλήσει την πλειοψηφία του καυσίμου υδρογόνου του στον πυρήνα του. Αυτή είναι η κύρια πηγή καυσίμου για την παραγωγή ενέργειας του αστεριού κατά τη διάρκεια της φάσης κύριας ακολουθίας.
2. ΣΥΝΔΥΑΣΗ ΣΥΝΔΕΣΗ: Με τη σύντηξη υδρογόνου που τελειώνει στον πυρήνα, ο πυρήνας αρχίζει να συστέλλεται με τη δική του βαρύτητα. Αυτή η συστολή αυξάνει τη θερμοκρασία και την πυκνότητα του πυρήνα.
3. Καύση κελύφους: Η αυξημένη θερμοκρασία στον πυρήνα ανάβει τη σύντηξη υδρογόνου σε ένα κέλυφος που περιβάλλει τον πυρήνα. Αυτή η καύση του κελύφους παρέχει στο αστέρι πρόσθετη ενέργεια, προκαλώντας την επέκταση και τη λήψη πιο φωτεινή.
4. Αλλαγές στη δομή: Η εσωτερική δομή του αστεριού αλλάζει σημαντικά καθώς αρχίζει οι βασικές συμβάσεις και η καύση του κελύφους. Αυτό οδηγεί σε παραλλαγές στο μέγεθος, τη θερμοκρασία και τη φωτεινότητα του αστεριού.
5. Εξέλιξη σε έναν κόκκινο γίγαντα: Καθώς το αστέρι εξελίσσεται μακριά από την κύρια ακολουθία, συνήθως γίνεται κόκκινος γίγαντας. Αυτό οφείλεται στην επέκταση των εξωτερικών στρωμάτων του αστεριού και στη θερμοκρασία της ψυχρότερης επιφάνειας.
6. Αλλαγές στον φασματικό τύπο: Ο φασματικός τύπος του αστεριού αλλάζει καθώς εξελίσσεται. Για παράδειγμα, ένα αστέρι που μοιάζει με τον ήλιο στην κύρια ακολουθία (G2V) θα εξελιχθεί σε έναν κόκκινο γίγαντα (τύπου K ή M-Type).
7. Αυξημένη απώλεια μάζας: Οι κόκκινοι γίγαντες βιώνουν σημαντική απώλεια μάζας λόγω ισχυρών αστρικών ανέμων. Αυτή η απώλεια μάζας μπορεί να επηρεάσει την τελική μοίρα του αστεριού.
8. Μελλοντική εξέλιξη: Η μελλοντική εξέλιξη του αστεριού εξαρτάται από την αρχική του μάζα. Τα αστέρια χαμηλής μάζας τελικά θα γίνουν λευκοί νάνοι. Τα αστέρια ενδιάμεσης μάζας θα εξελιχθούν μέσα από μια σειρά σταδίων, ενδεχομένως να γίνουν πλανητικά νεφελώματα και στη συνέχεια λευκοί νάνοι. Τα αστέρια υψηλής μάζας θα τερματίσουν τη ζωή τους ως σουπερνόβες.
Συνοπτικά, ένα αστέρι που αφήνει την κύρια ακολουθία χαρακτηρίζεται από μια δραματική μετατόπιση στην εσωτερική του δομή, την παραγωγή ενέργειας και την εμφάνιση. Αυτές οι αλλαγές οδηγούνται από την εξάντληση του καυσίμου υδρογόνου στον πυρήνα και την επακόλουθη έναρξη της καύσης του κελύφους.
