bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> βιολογία

Πώς η αλλαγή ενός γονιδίου οδήγησε σε νέα είδη πιθήκων

Τίτλος:Πώς η αλλαγή ενός γονιδίου οδήγησε σε νέα είδη πιθήκων

Εισαγωγή:

Η εξέλιξη, η διαδικασία με την οποία τα είδη αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου, είναι ένα συναρπαστικό και πολύπλοκο φαινόμενο που έχει αιχμαλωτίσει τους επιστήμονες εδώ και αιώνες. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα εξέλιξης σε δράση είναι η ιστορία του τρόπου με τον οποίο μια αλλαγή ενός γονιδίου οδήγησε στην εμφάνιση νέων ειδών πιθήκων. Αυτό το άρθρο βυθίζεται στη συναρπαστική ιστορία του τρόπου με τον οποίο αυτή η φαινομενικά μικρή γενετική αλλοίωση πυροδότησε έναν καταρράκτη εξελικτικών γεγονότων, τελικά οδηγώντας στο σχηματισμό νέων ειδών πιθήκων.

The Monkeyflower Enigma:

Οι πιθήκους (Mimulus spp.) Είναι μια ποικιλόμορφη ομάδα φυτών που βρίσκονται κυρίως στη Βόρεια Αμερική. Αυτά τα ζωντανά αγριολούλουδα παρουσιάζουν μια αξιοσημείωτη ποικιλία χρωμάτων λουλουδιών, που κυμαίνονται από βαθύ μωβ έως ζωντανό κίτρινο. Οι επιστήμονες ενθουσιάστηκαν από την παρατήρηση ότι ορισμένοι πληθυσμοί πιθήκων αυξήθηκαν σε ξεχωριστά ενδιαιτήματα και εμφάνισαν συγκεκριμένα σχέδια χρώματος λουλουδιών.

Ο ρόλος του γονιδίου MYB:

Το κλειδί για το ξεκλείδωμα του μυστηρίου πίσω από αυτές τις φαινοτυπικές διαφορές στις ροές μαϊμού βρισκόταν μέσα σε ένα μόνο γονίδιο που ονομάζεται MYB. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι μια μετάλλαξη στο γονίδιο MYB προκάλεσε σημαντικές μεταβολές στην παραγωγή χρωστικών ανθοκυανίνης, οι ενώσεις που υπεύθυναν για το μοβ χρωματισμό σε ροές μαϊμού. Αυτή η μετάλλαξη οδήγησε στην ανάπτυξη κίτρινων λουλουδιών, η οποία παρείχε ένα επιλεκτικό πλεονέκτημα σε ορισμένα περιβάλλοντα.

Οικολογική απόκλιση:

Οι κίτρινες πιθήκους πιθήκων βρέθηκαν ακμάζοντες σε οικοτόπους όπου οι επικονιαστές προσελκύονταν από τις φωτεινές κίτρινες άνθους. Αυτό το οικολογικό πλεονέκτημα επέτρεψε στον πληθυσμό του κίτρινου πλωτή να αναπαράγει με επιτυχία και να διασκορπίσει τους σπόρους τους, οδηγώντας σταδιακά στο σχηματισμό ξεχωριστών πληθυσμών. Με την πάροδο του χρόνου, αυτοί οι πληθυσμοί απομονώθηκαν αναπαραγωγικά από την ομάδα μοβ-άνθη, σηματοδοτώντας το αρχικό βήμα προς τη συσσώρευση.

Γεωγραφική απομόνωση:

Καθώς ο πληθυσμός των πιθήκων με κίτρινο άνω, επεκτάθηκε και αποικίζει νέες περιοχές, η γεωγραφική απομόνωση τέθηκε σε λειτουργία. Τα φυσικά εμπόδια, όπως οι οροσειρές ή τα σώματα του νερού, εμπόδισαν τον πληθυσμό του κίτρινου άνδρα από τη διασταύρωση με τον αρχικό μωβ πληθυσμό. Αυτή η γεωγραφική απομόνωση συνέβαλε περαιτέρω στη γενετική απόκλιση μεταξύ των δύο ομάδων.

Η γέννηση νέων ειδών:

Με τις συνδυασμένες επιδράσεις της οικολογικής απόκλισης και της γεωγραφικής απομόνωσης, οι πληθυσμοί με κίτρινο πύργο πιθήκων εξελίχθηκαν σε ξεχωριστά είδη. Μορφολογικά, αυτά τα νέα είδη εμφάνισαν μοναδικά χαρακτηριστικά που τα ξεχωρίζουν από τον αρχικό μοβ-πλωτή πρόγονο. Τα αναπαραγωγικά εμπόδια, όπως οι διαφορές στους χρόνους ανθοφορίας ή τις προτιμήσεις επικονιαστών, εξελίχθηκαν, εξασφαλίζοντας ότι τα νέα είδη παρέμειναν αναπαραγωγικά απομονωμένα από τον πληθυσμό των προγόνων.

Συμπέρασμα:

Η αξιοσημείωτη ιστορία του τρόπου με τον οποίο μια αλλαγή ενός γονιδίου οδήγησε στο σχηματισμό νέων ειδών πιθήκων υπογραμμίζει την βαθιά επίδραση ακόμη και λεπτών γενετικών μεταβολών στην εξέλιξη. Αυτό το παράδειγμα παρουσιάζει την περίπλοκη αλληλεπίδραση μεταξύ της γενετικής, των οικολογικών παραγόντων και της γεωγραφικής απομόνωσης στην οδήγηση της διαδικασίας συσσώρευσης. Με την εξάπλωση των μηχανισμών πίσω από την εξελικτική διαφοροποίηση, οι επιστήμονες αποκτούν πολύτιμες γνώσεις για τη δυναμική και συνεχώς εξελισσόμενη ταπετσαρία της ζωής στη γη.

Διαφορά μεταξύ της μίτωσης ζώων και φυτών

Διαφορά μεταξύ της μίτωσης ζώων και φυτών

Κύρια διαφορά – Μίτωση ζώων έναντι μίτωσης φυτών Η μίτωση των ζώων και των φυτών είναι δύο τύποι αναπαραγωγικών πυρηνικών διαιρέσεων σε ζώα και φυτά, αντίστοιχα. Κατά τη μίτωση, η ποσότητα του γενετικού υλικού παραμένει η ίδια. Ως εκ τούτου, αυξάνει τον αριθμό των κυττάρων στο σώμα κατά την ανάπτυξη

Αμορτισέρ δρυοκολάπτης

Αμορτισέρ δρυοκολάπτης

Οι δρυοκολάπτες είναι ενδιαφέροντα πλάσματα καθώς μπορούν να χτυπούν επανειλημμένα το κεφάλι τους σε ένα δέντρο εκατοντάδες φορές το λεπτό, επιβραδύνοντας σε κάθε πρόσκρουση της τάξης των 1.000 φορές τη δύναμη της βαρύτητας και χωρίς να μετατρέπουν το μυαλό τους σε ζελέ. Ερευνητές στο Πολιτειακό Πα

Πώς τσιμπάνε οι μέδουσες;

Πώς τσιμπάνε οι μέδουσες;

Οι μέδουσες τσιμπούν πυροδοτώντας καμάκια με δηλητήριο στο θύμα τους. Το δηλητήριο προκαλεί έντονο πόνο που μπορεί να εξαπλωθεί σε ολόκληρη την πληγείσα περιοχή. Για να αποφύγετε περαιτέρω ενόχληση, συνιστάται να αφαιρέσετε τα πλοκάμια που έχουν κολλήσει στο δέρμα και να ξεπλύνετε την πληγή με ξύδι.