Ποιος ανακάλυψε πραγματικά το DNA;

Είναι λίγο δύσκολο να πούμε ποιος "ανακάλυψε πραγματικά" DNA επειδή ήταν μια διαδικασία που αφορούσε πολλούς επιστήμονες εδώ και πολλά χρόνια. Εδώ είναι μια κατανομή:

* Friedrich Miescher (1869): Ο Miescher συχνά πιστώνεται με την αρχική ανακάλυψη του DNA. Απώθησε μια ουσία από τους πυρήνες των λευκών αιμοσφαιρίων, τα οποία ονομάζεται "πυρήνα". Δεν γνώριζε την ακριβή λειτουργία του, αλλά ήταν η πρώτη φορά που κάποιος απομονωμένος DNA.

* Phoebus levene (1919-1929): Ο Levene αναγνώρισε τα συστατικά του DNA:η δεοξυριβόζη ζάχαρης, η φωσφορική ομάδα και οι τέσσερις αζώτες (αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη και θυμίνη). Πρότεινε επίσης την υπόθεση τετρανουκλεοτιδίων, υποδηλώνοντας ότι το DNA αποτελείται από επαναλαμβανόμενες μονάδες αυτών των τεσσάρων βάσεων, οι οποίες αργότερα αποδείχθηκαν λανθασμένες.

* Oswald Avery, Colin MacLeod και Maclyn McCarty (1944): Αυτό το τρίο διεξήγαγε πρωτοποριακά πειράματα που έδειχναν ότι το DNA, όχι η πρωτεΐνη, ήταν το γενετικό υλικό που ήταν υπεύθυνο για τη μεταφορά κληρονομικών πληροφοριών. Το έργο τους στερεοποίησε το ρόλο του DNA στην κληρονομιά.

* Rosalind Franklin (1952): Οι εικόνες περίθλασης ακτίνων Χ του Franklin του DNA ήταν κρίσιμες για τον προσδιορισμό της δομής του. Το έργο της, αν και υποτιμήθηκε εκείνη τη στιγμή, έδωσε ζωτικά στοιχεία για τον Watson και τον Crick.

* James Watson και Francis Crick (1953): Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα του Franklin, μαζί με άλλες έρευνες, οι Watson και Crick πρότειναν το μοντέλο διπλής έλικας του DNA. Αυτό το μοντέλο επανάσταση στην κατανόησή μας για τη γενετική και άνοιξε το δρόμο για μελλοντική έρευνα στη μοριακή βιολογία.

Έτσι, ποιος παίρνει την μεγαλύτερη πίστη;

Ενώ ο Miescher έκανε την αρχική ανακάλυψη, ήταν το έργο του Avery, του MacLeod και του McCarty που καθιέρωσε οριστικά το DNA ως γενετικό υλικό. Το μοντέλο Watson και Crick, που επηρεάστηκε έντονα από το έργο του Franklin, υπό την προϋπόθεση ότι η δομή που εξήγησε πώς λειτουργεί το DNA.

Τελικά, η DNA Discovery ήταν μια συνεργατική προσπάθεια, με κάθε επιστήμονα να βασίζεται στο έργο εκείνων που ήταν μπροστά τους. Η αναγνώριση των συνεισφορών όλων των εμπλεκομένων είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση αυτού του σημαντικού επιστημονικού ορόσημου.