Είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα είδη μπορούν μόνο να επιβιώσουν και να αναπαραχθούν σε ένα περιβάλλον με αβιοτικούς παράγοντες μέσα σε ένα συγκεκριμένο εύρος;
Τα είδη έχουν συγκεκριμένες ανοχές για αβιοτικούς παράγοντες. Οι αβιοτικοί παράγοντες είναι μη ζωντανά συστατικά του περιβάλλοντος, όπως:
* Θερμοκρασία: Κάθε είδος έχει ένα βέλτιστο εύρος θερμοκρασίας για επιβίωση και αναπαραγωγή. Οι ακραίες θερμοκρασίες μπορούν να προκαλέσουν άγχος, να επιβραδύνουν τον μεταβολισμό ή ακόμα και να είναι θανατηφόρα.
* Διαθεσιμότητα νερού: Τα είδη χρειάζονται νερό για διάφορες διεργασίες όπως η ενυδάτωση, η φωτοσύνθεση και η διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος. Πάρα πολύ ή πολύ λίγο νερό μπορεί να είναι επιζήμιο.
* ηλιακό φως: Οι φωτοσυνθετικοί οργανισμοί χρειάζονται ηλιακό φως για ενέργεια. Άλλα είδη μπορεί να χρειαστούν σκιά ή συγκεκριμένα επίπεδα ηλιακού φωτός.
* Σύνθεση εδάφους: Το έδαφος παρέχει θρεπτικά συστατικά και υποστήριξη για τα φυτά. Ο τύπος του εδάφους, του pH και του θρεπτικού συστατικού μπορεί να επηρεάσει την ανάπτυξη των φυτών και τα ζώα που εξαρτώνται από αυτά.
* επίπεδα οξυγόνου: Τα υδρόβια και χερσαία είδη έχουν διαφορετικές απαιτήσεις οξυγόνου. Ορισμένα είδη ευδοκιμούν σε πλούσια σε οξυγόνο περιβάλλοντα, ενώ άλλα είναι προσαρμοσμένα σε συνθήκες χαμηλής οξυγόνου.
Αυτό είναι γνωστό ως η αρχή της ανοχής. Αυτή η αρχή δηλώνει ότι κάθε είδος έχει μια σειρά ανοχής για κάθε αβιοτικό παράγοντα, με βέλτιστο επίπεδο για ανάπτυξη και αναπαραγωγή. Πέρα από αυτά τα όρια, ο οργανισμός βιώνει άγχος και τελικά θάνατο.
Παράδειγμα: Ένα είδος ψαριών μπορεί να προσαρμοστεί για να ζήσει σε ένα συγκεκριμένο εύρος θερμοκρασίας. Εάν η θερμοκρασία του νερού αυξάνεται πολύ, τα ψάρια μπορεί να αντιμετωπίσουν άγχος, να έχουν δυσκολία στην αναπνοή και τελικά να πεθάνουν.
Ως εκ τούτου, οι αβιοτικοί παράγοντες διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον καθορισμό της κατανομής και της αφθονίας των ειδών και την ικανότητά τους να ευδοκιμούν και να αναπαράγουν.
