Ποιοι είναι οι δύο τρόποι με τους παθογόνους οργανισμούς μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια ή λοίμωξη;
1. Άμεση ζημιά:
* τοξίνες: Ορισμένα παθογόνα παράγουν τοξίνες που βλάπτουν άμεσα τα κύτταρα ξενιστή. Αυτές οι τοξίνες μπορούν να είναι:
* εξωτοξίνες: Κυκλοφόρησε από βακτήρια στο περιβάλλον τους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τοξίνη τετάνου, τοξίνη botulinum και τοξίνη χολέρας.
* ενδοτοξίνες: Μέρος του κυτταρικού τοιχώματος των βακτηρίων και απελευθερώνεται όταν πεθαίνουν τα βακτήρια. Παραδείγματα περιλαμβάνουν το λιποπολυσακχαρίτη (LPS) που βρίσκεται στην εξωτερική μεμβράνη των αρνητικών Gram βακτηρίων.
* Μηχανική ζημιά: Ορισμένα παθογόνα μπορούν να βλάψουν φυσικά τους ιστούς ξενιστών. Για παράδειγμα, τα παρασιτικά σκουλήκια μπορούν να παρεμποδίσουν τα αιμοφόρα αγγεία ή τις πεπτικές οδούς, ενώ τα βακτήρια μπορούν να σχηματίσουν βιοφίλμ που μπορούν να βλάψουν τα όργανα.
2. Απάντηση του ανοσοποιητικού συστήματος:
* φλεγμονή: Η ανταπόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος στα παθογόνα συχνά περιλαμβάνει φλεγμονή. Ενώ είναι απαραίτητο για την καταπολέμηση της λοίμωξης, η φλεγμονή μπορεί επίσης να προκαλέσει βλάβη στους κοντινούς ιστούς, οδηγώντας σε συμπτώματα όπως ο πόνος, ο πρήξιμο και η ερυθρότητα.
* Αυτοάνοσες αντιδράσεις: Ορισμένες λοιμώξεις μπορούν να προκαλέσουν μια ακατάλληλη ανοσοαπόκριση όπου το σώμα επιτίθεται στους δικούς του ιστούς. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμες ζημιές και χρόνιες ασθένειες. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο ρευματικός πυρετός, ο οποίος μπορεί να ενεργοποιηθεί από μια στρεπτοκοκκική λοίμωξη.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η ασθένεια μπορεί να προκύψει από μια σύνθετη αλληλεπίδραση μεταξύ του παθογόνου, του ανοσοποιητικού συστήματος του ξενιστή και του περιβάλλοντος. Τόσο η άμεση βλάβη όσο και η υπερδραστήρια ανοσοαπόκριση μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη συμπτωμάτων και ασθενειών.
