Ποιο περιβάλλον θα μπορούσε να διατηρηθεί το κέλυφος ενός οργανισμού πιθανότατα ως απολιθωμένο;
* Υψηλός ρυθμός καθίζησης: Αυτό βοηθά να θάψει γρήγορα το κέλυφος, προστατεύοντάς το από την αποσύνθεση, τις καιρικές συνθήκες και τη διάβρωση. Τα ιζήματα όπως η άμμος, το λάσπη και ο πηλός μπορούν να ενσωματώνουν το κέλυφος και να διατηρήσουν το σχήμα του.
* χαμηλά επίπεδα οξυγόνου: Η αποσύνθεση απαιτεί οξυγόνο. Τα περιβάλλοντα με χαμηλά επίπεδα οξυγόνου, όπως ο πυθμένας των λιμνών, των ωκεανών ή των βάλτων, επιβραδύνουν τη διαδικασία αποσύνθεσης, δίνοντας στο κέλυφος περισσότερες πιθανότητες απολιθωμάτων.
Άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν στην απολιθωμένη:
* Υλικό σκληρού κελύφους: Τα κοχύλια από ανθρακικό ασβέστιο (όπως αυτά των μύλων, των σαλιγκαριών και ορισμένων βραχιόποδων) είναι πιο ανθεκτικά και ανθεκτικά στην αποσύνθεση από τα κελύφη από άλλα υλικά.
* Ταχεία ταφή: Η γρήγορη ταφή εμποδίζει την απομάκρυνση και την έκθεση στα στοιχεία.
* Έλλειψη διαταραχής: Οι περιοχές με ελάχιστη βιολογική δραστηριότητα, όπως τα βαθιά ωκεάνια δάπεδα, είναι πιο πιθανό να διατηρήσουν απολιθώματα.
Παραδείγματα ιδανικών περιβαλλόντων απολιθωμάτων:
* Θαλάσσια περιβάλλοντα: Βαθιά ωκεάνια δάπεδα, ρηχές θάλασσες με υψηλά ποσοστά καθίζησης και περιοχές με ανοξικές συνθήκες (όπως η Μαύρη Θάλασσα).
* Λακρεία περιβάλλοντα: Το κάτω μέρος των λιμνών, ειδικά εκείνων με περιορισμένο οξυγόνο.
* περιβάλλοντα βάλτου: Τα λασπώδη πυθμένα με υψηλή οργανική ύλη, όπου η αποσύνθεση είναι αργή.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το απολιθωμένο είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, και ακόμη και σε ιδανικά περιβάλλοντα, μόνο ένα μικρό ποσοστό των οργανισμών διατηρείται ως απολιθώματα.
