Γιατί τα φυτά και τα ζωικά κύτταρα έχουν διαφορετικά οργανίδια;
Κύτταρα φυτών:
* κυτταρικό τοίχωμα: Ένα άκαμπτο, προστατευτικό εξωτερικό στρώμα κατασκευασμένο από κυτταρίνη. Αυτό παρέχει δομική υποστήριξη, επιτρέποντας στα φυτά να αναπτυχθούν ψηλά και να αντέχουν στην εξωτερική πίεση.
* Χλωροπλάστες: Αυτά τα οργανίδια περιέχουν χλωροφύλλη, η οποία καταγράφει το ηλιακό φως για φωτοσύνθεση, τη διαδικασία με την οποία τα φυτά παράγουν τα δικά τους τρόφιμα.
* Μεγάλη κεντρική κενοτόπια: Αυτό το μεγάλο, γεμάτο με υγρό σάκο αποθηκεύει νερό, θρεπτικά συστατικά και απόβλητα. Βοηθά επίσης στη διατήρηση της πίεσης των κυττάρων, η οποία δίνει στα φυτά την ακαμψία τους.
* plasmodesmata: Αυτά τα κανάλια συνδέουν τα γειτονικά φυτικά κύτταρα, επιτρέποντας την επικοινωνία και τη μεταφορά ουσιών μεταξύ τους.
ζωικά κύτταρα:
* λυσοσώματα: Αυτά τα οργανίδια περιέχουν ένζυμα που διασπούν τα απόβλητα και τα κυτταρικά υπολείμματα.
* centrioles: Αυτές οι μικρές, κυλινδρικές δομές παίζουν ρόλο στην κυτταρική διαίρεση, ειδικά στην οργάνωση των μικροσωληνίσκων κατά τη διάρκεια της μίτωσης.
* flagella και cilia: Ορισμένα ζωικά κύτταρα έχουν αυτές τις δομές που μοιάζουν με τρίχες που βοηθούν στην κίνηση.
Εδώ είναι μια απλή αναλογία:
Σκεφτείτε τα φυτικά κύτταρα ως ένα καλά εξοπλισμένο αγρόκτημα. Έχουν τη δική τους παραγωγή τροφίμων (χλωροπλάστες), εγκαταστάσεις αποθήκευσης (κενοτόπιο) και ένα ανθεκτικό φράκτη (κυτταρικό τοίχωμα) για προστασία. Τα ζωικά κύτταρα, από την άλλη πλευρά, μοιάζουν περισσότερο με τους κυνηγούς κινητών. Έχουν ισχυρά συστήματα πέψης (λυσοσώματα) και μερικές φορές ακόμη και εξειδικευμένα εργαλεία για κίνηση (flagella/cilia).
Συνοπτικά, οι διαφορές στα οργανίδια αντανακλούν τις ξεχωριστές ανάγκες των φυτικών και ζωικών κυττάρων:
* Τα φυτά πρέπει να παράγουν το δικό τους φαγητό, να διατηρούν το σχήμα τους και να προστατευθούν από το περιβάλλον.
* Τα ζώα πρέπει να μετακινούνται, να αφομοιώνουν τα τρόφιμα και να σπάσουν τα απόβλητα.
Αυτές οι διαφορές υπογραμμίζουν την αξιοσημείωτη ποικιλία της ζωής στη γη και τις εκπληκτικές προσαρμογές που επέτρεψαν στους οργανισμούς να ευδοκιμήσουν σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
