Ποιος επιστήμονας επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο ο βιολόγος σκέφτεται για την εξελικτική ιστορία των ευκαρυωτικών;
Εδώ είναι γιατί:
* αμφισβήτησε την παραδοσιακή άποψη: Ο Margulis αμφισβήτησε την επικρατούσα άποψη ότι οι ευκαρυώτες εξελίχθηκαν σταδιακά μέσω μιας σειράς μικρών, αυξητικών αλλαγών.
* Προτεινόμενη συμβίωση ως κινητήρια δύναμη: Πρότεινε ότι τα βασικά ευκαρυωτικά οργανίδια, όπως τα μιτοχόνδρια και οι χλωροπλάστες, προέρχονταν από την κατάπληξη και τη συμβιωτική σχέση των προκαρυωτικών κυττάρων.
* Επιχειρήματα βασισμένα σε αποδεικτικά στοιχεία: Η Margulis παρουσίασε μια επιτακτική περίπτωση για τη θεωρία της, αντλώντας από στοιχεία από τη συγκριτική ανατομία, τη γενετική και τη βιοχημεία.
* Μετατόπιση της προοπτικής: Το έργο της μετατόπισε θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο οι βιολόγοι σκέφτονται την εξέλιξη των ευκαρυωτικών, υπογραμμίζοντας τη σημασία της συμβίωσης ως σημαντικού εξελικτικού οδηγού.
Ενώ η θεωρία του Margulis αρχικά συναντήθηκε με αντίσταση, έχει γίνει από τότε ευρέως αποδεκτό και τώρα θεωρείται ακρογωνιαίος λίθος της εξελικτικής βιολογίας.
Άλλοι επιρροή επιστήμονες στην ευκαρυωτική εξέλιξη περιλαμβάνουν:
* Carl Woese: Αναπτύχθηκε το σύστημα ζωής τριών πεδίων, αναγνωρίζοντας τη διακριτικότητα της Αρχαίας και τον πιθανό ρόλο τους στην ευκαρυωτική εξέλιξη.
* Thomas Cavalier-Smith: Έχει προτείνει αρκετές επιρροές θεωρίες σχετικά με την εξέλιξη των ευκαρυωτικών γραμμών, συμπεριλαμβανομένης της προέλευσης του πυρήνα.
Ενώ το έργο του Margulis ξεχωρίζει για τον επαναστατικό αντίκτυπό του, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τις συνεισφορές πολλών επιστημόνων που συνεχίζουν να διαμορφώνουν την κατανόησή μας για την πολύπλοκη εξελικτική ιστορία των ευκαρυωτικών.
