Εξηγήστε πώς η απομόνωση βοηθά τη συσσώρευση;
Τύποι απομόνωσης
Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι απομόνωσης που συμβάλλουν στη συσσώρευση:
1. Γεωγραφική απομόνωση: Αυτό συνεπάγεται φυσικό διαχωρισμό των πληθυσμών, εμποδίζοντας τη διασταύρωση. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* εμπόδια: Τα βουνά, τα ποτάμια, οι ερήμους ή ακόμα και τα μεγάλα σώματα νερού μπορούν να διαχωρίσουν τους πληθυσμούς.
* Εφέ Ιδρυτής: Μια μικρή ομάδα ατόμων μεταναστεύει σε μια νέα περιοχή, δημιουργώντας έναν νέο πληθυσμό που απομονώνεται από το πρωτότυπο.
* Διασπορά: Τα άτομα μετακινούνται σε νέες περιοχές, οδηγώντας σε γεωγραφικό διαχωρισμό.
2. αναπαραγωγική απομόνωση: Αυτό περιλαμβάνει μηχανισμούς που εμποδίζουν τη διασταύρωση μεταξύ των πληθυσμών, ακόμη και αν είναι γεωγραφικά κοντά. Μπορεί να είναι προ-υδρογοτική ή μετα-νεογτική:
* Προ-βενζική απομόνωση: Αυτό αποτρέπει την εμφάνιση ζευγαρώματος ή γονιμοποίησης. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* Απομόνωση οικοτόπων: Τα είδη ζουν σε διαφορετικά ενδιαιτήματα και σπάνια συναντούν ο ένας τον άλλον.
* Χρονική απομόνωση: Τα είδη αναπαράγονται σε διαφορετικές ώρες της ημέρας ή του έτους.
* Απομόνωση συμπεριφοράς: Τα είδη έχουν διαφορετικά τελετουργικά ζευγαρώματος ή σήματα.
* Μηχανική απομόνωση: Η ασυμβατότητα των αναπαραγωγικών δομών εμποδίζει το ζευγάρωμα.
* GAMETIC ALUITION: Το αυγό και το σπέρμα διαφορετικών ειδών είναι ασυμβίβαστα.
* Post-Zygomy απομόνωση: Αυτό συμβαίνει μετά τη γονιμοποίηση, αποτρέποντας τους βιώσιμους ή γόνιμους απογόνους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν:
* Μειωμένη υβριδική βιωσιμότητα: Οι υβριδικοί απόγονοι είναι αδύναμοι ή δεν μπορούν να επιβιώσουν.
* Μειωμένη υβριδική γονιμότητα: Οι υβριδικοί απόγονοι είναι αποστειρωμένοι ή έχουν μειωμένη γονιμότητα.
* Υβριδική κατανομή: Οι υβριδικοί απόγονοι έχουν μειωμένη καταλληλότητα στις επόμενες γενιές.
Πώς η απομόνωση οδηγεί σε συσσώρευση
1. Γενετική απόκλιση: Οι απομονωμένοι πληθυσμοί παρουσιάζουν διαφορετικές επιλεκτικές πιέσεις, μεταλλάξεις και γενετική μετατόπιση. Αυτές οι δυνάμεις οδηγούν σε αλλαγές στις συχνότητες των αλληλόμορφων και στο γενετικό μακιγιάζ, προκαλώντας τους πληθυσμούς να αποκλίνουν με την πάροδο του χρόνου.
2. αναπαραγωγική απομόνωση: Καθώς οι πληθυσμοί αποκλίνουν γενετικά, η αναπαραγωγική απομόνωση μπορεί να εξελιχθεί. Αυτό μπορεί να συμβεί σταδιακά ή απότομα, αλλά τελικά εμποδίζει τη διασταύρωση και ενισχύει τη διάκριση μεταξύ των ειδών.
3. Σχηματισμός νέων ειδών: Σε μια επαρκώς μακρά περίοδο, η γενετική απόκλιση και η αναπαραγωγική απομόνωση μπορούν να γίνουν τόσο σημαντικές ώστε οι απομονωμένοι πληθυσμοί να μην είναι πλέον σε θέση να διασυνδέονται, σχηματίζοντας ξεχωριστά είδη.
Παράδειγμα:
Εξετάστε ένα είδος πτηνών που ζουν σε ένα μεγάλο νησί. Μια ηφαιστειακή έκρηξη χωρίζει το νησί σε δύο, απομονώνοντας τους πληθυσμούς πουλιών. Με την πάροδο του χρόνου, οι πληθυσμοί εξελίσσονται διαφορετικά λόγω διαφορετικών περιβαλλοντικών συνθηκών, πηγών τροφίμων και αρπακτικών. Αναπτύσσουν ξεχωριστά χαρακτηριστικά όπως το σχήμα του ράμφος, το χρώμα των φτερού και τις κλήσεις ζευγαρώματος. Τελικά, γίνονται αναπαραγωγικά απομονωμένα, ανίκανοι να διασταυρωθούν ακόμη και αν επρόκειτο να επιστρέψουν μαζί. Σε αυτό το σημείο, θεωρούνται ξεχωριστά είδη.
Συμπέρασμα:
Η απομόνωση αποτελεί βασικό μοχλό συσχέτισης, εμποδίζοντας τη ροή των γονιδίων μεταξύ των πληθυσμών και επιτρέποντάς τους να εξελίσσονται ανεξάρτητα. Αυτό οδηγεί σε γενετική απόκλιση, αναπαραγωγική απομόνωση και τελικά στον σχηματισμό νέων ειδών. Επομένως, η απομόνωση είναι απαραίτητη για την ποικιλομορφία της ζωής στη γη.
