Ποια δήλωση περιγράφει την τρέχουσα αποδεκτή θεωρία για το πώς ένα ένζυμο και το υπόστρωμα του ταιριάζουν μαζί;
Εδώ είναι γιατί:
* Μοντέλο κλειδώματος και κλειδιού (ξεπερασμένο): Αυτό το παλαιότερο μοντέλο πρότεινε μια άκαμπτη εφαρμογή, σαν ένα κλειδί σε μια κλειδαριά. Ωστόσο, τα ένζυμα είναι ευέλικτα μόρια.
* Μοντέλο προσαρμογής (ρεύμα): Αυτό το μοντέλο αναγνωρίζει ότι ο ενεργός τόπος του ενζύμου δεν είναι απόλυτα συμπληρωματικός προς το υπόστρωμα αρχικά. Αντ 'αυτού, η δέσμευση του υποστρώματος προκαλεί μια αλλαγή διαμόρφωσης στο ένζυμο, επιτρέποντας μια πιο σφιχτή, πιο συγκεκριμένη εφαρμογή.
Βασικά σημεία του επαγόμενου μοντέλου προσαρμογής:
* Ευελιξία: Ο ενεργός ιστότοπος του ενζύμου μπορεί να αλλάξει ελαφρώς το σχήμα.
* Ειδικότητα: Η επαγόμενη προσαρμογή ενισχύει την εξειδίκευση του ενζύμου για το υπόστρωμα του.
* Κατάλυση: Η αλλαγή διαμόρφωσης διευκολύνει τη χημική αντίδραση φέρνοντας το υπόστρωμα στη βέλτιστη θέση για κατάλυση.
Συνοπτικά, το επαγόμενο μοντέλο προσαρμογής εξηγεί τη δυναμική φύση των αλληλεπιδράσεων ενζύμου-υποστρώματος, υπογραμμίζοντας τη σημασία τόσο του υποστρώματος όσο και της ικανότητας του ενζύμου να προσαρμοστεί για βέλτιστη δέσμευση και κατάλυση.
