Γιατί το DNA απομονωμένο αποθηκευμένο σε ρυθμιστικό δεν είναι νερό;
1. Σταθερότητα:
* Το νερό είναι ένας ισχυρός διαλύτης: Μπορεί να διασπάσει τους δεσμούς υδρογόνου που συγκρατούν τους κλώνους DNA μαζί, οδηγώντας σε μετουσίωση και υποβάθμιση.
* Τα buffer παρέχουν ένα σταθερό pH: Η διατήρηση ενός συγκεκριμένου εύρους ρΗ είναι ζωτικής σημασίας για τη σταθερότητα του DNA. Το νερό μπορεί να κυμαίνεται στο pH, καθιστώντας το ακατάλληλο για μακροπρόθεσμη αποθήκευση.
* Τα buffer περιέχουν άλατα: Αυτά τα άλατα βοηθούν:
* Διατηρήστε την ιοντική δύναμη: Αυτό εμποδίζει το DNA να κατακρημνίσει έξω από το διάλυμα.
* Προστασία από ενζυματική αποικοδόμηση: Ορισμένα ένζυμα που υποβαθμίζουν το DNA είναι ευαίσθητα στην ιοντική δύναμη.
2. Διατήρηση:
* Τα buffer μπορούν να περιέχουν χηλικούς παράγοντες: Αυτοί οι παράγοντες δεσμεύονται σε μεταλλικά ιόντα που μπορούν να βλάψουν το DNA.
* Οι ρυθμιστές μπορούν να περιέχουν σταθεροποιητές: Αυτά συμβάλλουν στην πρόληψη του DNA να υποστεί βλάβη από παράγοντες όπως η οξείδωση.
3. Λειτουργικότητα:
* Τα buffer μπορούν να σχεδιαστούν για συγκεκριμένες εφαρμογές: Για παράδειγμα, τα ρυθμιστικά που χρησιμοποιούνται για την πέψη των ενζύμων περιορισμού μπορεί να περιέχουν συγκεκριμένα άλατα ή πρόσθετα που βελτιστοποιούν τη δραστηριότητα του ενζύμου.
Κοινά buffer αποθήκευσης DNA:
* buffer: Το buffer Tris-EDTA είναι μια κοινή επιλογή για την αποθήκευση DNA. Το Tris παρέχει ένα σταθερό ρΗ, ενώ το EDTA χηλίζει ιόντα μαγνησίου, τα οποία απαιτούνται από πολλά ένζυμα αποικοδόμησης DNA.
* buffer Tris-HCl: Παρόμοια με το buffer TE αλλά χωρίς EDTA. Είναι κατάλληλο για βραχυπρόθεσμη αποθήκευση.
* Άλλα buffer: Θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν συγκεκριμένα buffer ανάλογα με την κατάντη εφαρμογή.
Συνοπτικά, Το DNA απομονώνεται και αποθηκεύεται σε ένα buffer για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα, τη συντήρηση και τη λειτουργικότητά του, καθιστώντας την κατάλληλη για μακροχρόνια αποθήκευση και διάφορες εφαρμογές κατάντη.
