Γιατί εφαρμόσατε τη θερμότητα για να διορθώσετε τη διαφάνεια των βακτηριακών κυττάρων αλλά όχι τα ζωικά κύτταρα πριν από τη χρώση;

Είστε σωστοί! Η σταθεροποίηση θερμότητας χρησιμοποιείται για διαφάνειες βακτηριακών κυττάρων, αλλά όχι για ζωικά κύτταρα. Εδώ είναι γιατί:

* Βακτηριακά κυτταρικά τοιχώματα: Τα βακτηριακά κυτταρικά τοιχώματα είναι ισχυρά και άκαμπτα, που αποτελούνται κυρίως από πεπτιδογλυκάνη. Αυτό τους καθιστά ανθεκτικό στο να απομακρυνθούν κατά τη διάρκεια της χρώσης. Η σταθεροποίηση θερμότητας βοηθά:

* Σκοτώστε τα βακτήρια: Αυτό εμποδίζει την περαιτέρω ανάπτυξη και κίνηση.

* Προσαρμόστε τα βακτήρια στη διαφάνεια: Η θερμότητα κάνει τα βακτήρια να κολλήσουν στην επιφάνεια του γυαλιού, εμποδίζοντας τους να ξεπλυθούν κατά τη διάρκεια της χρώσης.

* Απαγορεύεται ελαφρώς τις πρωτεΐνες: Αυτό αυξάνει την πρόσληψη ορισμένων λεκέδων.

* μεμβράνες ζωικών κυττάρων: Τα ζωικά κύτταρα έχουν λεπτές κυτταρικές μεμβράνες που είναι εύκολα κατεστραμμένες από τη θερμότητα. Η σταθεροποίηση θερμότητας θα καταστρέψει τη δομή των κυττάρων, καθιστώντας αδύνατο να παρατηρηθούν τα εσωτερικά τους συστατικά.

Αντί για τη σταθεροποίηση θερμότητας, τα ζωικά κύτταρα συνήθως σταθεροποιούνται χρησιμοποιώντας χημικά σταθεροποιητικά. Αυτά τα σταθεροποιητικά:

* Διατηρήστε τη δομή των κυττάρων: Σταθεροποιούν τις πρωτεΐνες και άλλα κυτταρικά συστατικά, εμποδίζοντας τους από την υποβάθμιση.

* Κάντε τα κύτταρα διαπερατά σε λεκέδες: Αυτό επιτρέπει στους λεκέδες να διεισδύουν στα κύτταρα και να δεσμεύονται σε συγκεκριμένες δομές.

Επομένως, η επιλογή της μεθόδου σταθεροποίησης εξαρτάται από τον τύπο του κυττάρου και το επιθυμητό αποτέλεσμα.