Τι είναι μια ανατομική προσαρμογή στο στέλεχος των αλοφώνων;
1. Παχιά επιδερμίδα: Το στέλεχος συχνά καλύπτεται σε μια παχιά, κηρώδη επιδερμίδα. Αυτό το στρώμα συμβάλλει στη μείωση της απώλειας νερού μέσω της διαπνοής και παρέχει επίσης εμπόδιο κατά της διείσδυσης του αλατιού.
2. Ζούζα: Ορισμένα αλοφές έχουν χυμώδη στελέχη, που σημαίνει ότι αποθηκεύουν νερό. Αυτό τους βοηθά να επιβιώσουν τις περιόδους ξηρασίας και τους επιτρέπει επίσης να αραιώσουν τη συγκέντρωση άλατος στους ιστούς τους.
3. Αλάτι αδένες: Ορισμένα είδη έχουν εξειδικευμένους αλάτι αδένες στους μίσχους τους που εκκρίνουν ενεργά την υπερβολική αλάτι, κρατώντας το από τη συσσώρευση στους ιστούς του φυτού.
4. Μειωμένη πυκνότητα στομών: Τα αλόφωνα μπορεί να έχουν λιγότερα stomata στους μίσχους τους, μειώνοντας περαιτέρω την απώλεια νερού μέσω της διαπνοής.
5. Aerenchyma: Ορισμένα αλοφέτα, ειδικά εκείνα που αναπτύσσονται σε εδάφη που αναπτύσσονται σε εδάφη, έχουν ιστό aerenchyma στους μίσχους τους. Αυτός ο ιστός είναι γεμάτος με χώρους αέρα, οι οποίοι επιτρέπουν τη μεταφορά οξυγόνου στις ρίζες, οι οποίες μπορεί να στερηθούν οξυγόνου στο αλατούχο περιβάλλον.
6. Τροποποιήσεις αγγειακής δέσμης: Οι αγγειακές δέσμες (Xylem και Phloem) στο στέλεχος μπορεί να είναι πιο εμφανή ή να διατεταγθούν διαφορετικά σε αλοφότια σε σύγκριση με μη αλόφυτα. Αυτό βοηθά στη διευκόλυνση της μεταφοράς νερού και των θρεπτικών ουσιών και μπορεί επίσης να βοηθήσει στη ρύθμιση της κίνησης του αλατιού.
7. Ξύλο: Ορισμένα αλοφέτα αναπτύσσουν ξυλώδη στελέχη, τα οποία παρέχουν δομική υποστήριξη σε σκληρές συνθήκες και βοηθούν επίσης στην αποθήκευση νερού.
Αυτές οι προσαρμογές ποικίλλουν ανάλογα με τα συγκεκριμένα είδη των αλόλιων, τον τύπο του αλατούχου περιβάλλοντος που κατοικούν και τον μηχανισμό ανοχής αλατιού που χρησιμοποιούν.
