Ποια άποψη του πολιτισμού υπογραμμίζει την προσέγγιση της καθολικής λειτουργίας;
* Πολιτισμός ως σύστημα: Θεωρεί τον πολιτισμό ως ένα πολύπλοκο και ολοκληρωμένο σύστημα, όπως έναν ζωντανό οργανισμό, όπου κάθε μέρος (ιδρύματα, πεποιθήσεις, αξίες, κανόνες, τελετουργίες) συμβάλλει στη συνολική λειτουργία του συνόλου.
* Λειτουργία και σκοπός: Τονίζει τις λειτουργίες που εκτελούν τα πολιτιστικά στοιχεία στη διατήρηση της κοινωνικής τάξης. Κάθε πτυχή του πολιτισμού θεωρείται ότι έχει σκοπό, συμβάλλοντας στην ομαλή λειτουργία της κοινωνίας.
* Κοινωνική σταθερότητα: Ο πρωταρχικός στόχος της δομικής-λειτουργικής προσέγγισης είναι να εξηγηθεί πώς διατηρείται η κοινωνική τάξη και πώς οι κοινωνίες μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά. Επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο τα πολιτιστικά στοιχεία συμβάλλουν σε αυτή τη σταθερότητα.
* Συναίνεση και κοινόχρηστες τιμές: Η προσέγγιση υποθέτει ότι υπάρχει γενική συναίνεση μέσα σε μια κοινωνία σχετικά με τις κοινές αξίες και τους κανόνες. Αυτές οι κοινές αξίες θεωρούνται κρίσιμες για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής.
Παραδείγματα για τον τρόπο με τον οποίο η δομική-λειτουργική προσέγγιση μπορεί να εφαρμοστεί στον πολιτισμό:
* Θρησκεία: Η θρησκεία μπορεί να θεωρηθεί ότι παρέχει ηθικές κατευθυντήριες γραμμές, κοινωνικό έλεγχο και αίσθηση κοινότητας, που συμβάλλουν στην κοινωνική σταθερότητα.
* Εκπαίδευση: Η εκπαίδευση θεωρείται ως ένας τρόπος μετάδοσης γνώσεων, δεξιοτήτων και αξιών, προετοιμάζοντας τα άτομα για τους ρόλους τους στην κοινωνία.
* Οικογένεια: Η οικογένεια θεωρείται ως βασικός θεσμός που κοινωνικοποιεί τα παιδιά, παρέχει συναισθηματική υποστήριξη και εξασφαλίζει τη συνέχιση της κοινωνίας.
Κρίσεις της δομικής-λειτουργικής προσέγγισης:
* υπερβολική έμφαση στη σταθερότητα: Επικρίνεται ότι παραβλέπει τη σύγκρουση, την ανισότητα και την κοινωνική αλλαγή στις κοινωνίες.
* Παραβλέποντας δυναμική ισχύος: Συχνά αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει επαρκώς τον τρόπο με τον οποίο η δυναμική της εξουσίας και οι κοινωνικές ιεραρχίες επηρεάζουν τις πολιτιστικές πρακτικές.
* πολύ στατικό: Η προσέγγιση μπορεί να θεωρηθεί πολύ στατική και άκαμπτη, παραμελώντας τη δυναμική φύση του πολιτισμού και την ικανότητά της να προσαρμοστεί.
Συνοπτικά, η δομική-λειτουργική προσέγγιση θεωρεί τον πολιτισμό ως ένα σύστημα διασυνδεδεμένων τμημάτων που συνεργάζονται για να διατηρήσουν την κοινωνική τάξη και τη σταθερότητα. Τονίζει τις λειτουργίες που εκτελούν τα πολιτιστικά στοιχεία και αναλαμβάνει μια γενική συναίνεση για τις κοινές αξίες. Ωστόσο, έχει επικριθεί για την περιορισμένη εστίασή της στη σύγκρουση, τη δυναμική εξουσίας και την κοινωνική αλλαγή.
