Ποια είναι η ιστορία του οξυγόνου Discovery;
Πρώιμες παρατηρήσεις και θεωρίες:
* Αρχαίοι ελληνικοί φιλόσοφοι: Οι αρχαίοι Έλληνες αναγνώρισαν τον αέρα ως ζωτικό συστατικό για τη ζωή. Μερικοί φιλόσοφοι, όπως ο Εμπεδοκλή, πρότειναν την ύπαρξη "πυρκαγιάς" (πιθανώς αναφερόμενης στο οξυγόνο), αν και η κατανόησή τους βασίστηκε σε φιλοσοφική συλλογιστική, όχι επιστημονικό πειραματισμό.
* Αλχημεία: Οι αλχημιστές, από τον Μεσαίωνα και μετά, πειραματίστηκαν με διάφορες ουσίες και αντιδράσεις. Ανακάλυψαν και συνεργάστηκαν με ενώσεις που γνωρίζουμε τώρα την απελευθέρωση οξυγόνου (όπως τα νιτρικά και τα άλατα), αν και δεν κατάλαβαν τις υποκείμενες αρχές.
Το σημείο στροφής:
* Robert Boyle (1662): Ο Boyle, πρωτοπόρος στη χημεία, διεξήγαγε πειράματα με αέρα, αποδεικνύοντας την ουσιώδη της ουσιώδη για την καύση και τη ζωή των ζώων. Παρατήρησε ότι ο αέρας "καταναλώθηκε" κατά τη διάρκεια αυτών των διαδικασιών, αφήνοντας πίσω του έναν "υπολειπόμενο αέρα" που δεν μπόρεσε να υποστηρίξει τη ζωή.
* Joseph Priestley (1774): Ο Priestley, κληρικός και επιστήμονας, επικεντρώθηκε στη μελέτη αερίων. Απώφησε το οξυγόνο με τη θέρμανση του οξειδίου του υδραργύρου, παρατηρώντας ότι παρήγαγε ένα αέριο που υποστήριζε την καύση πιο έντονα από τον συνηθισμένο αέρα. Τον ονόμασε "αποκλεισμό αέρα", όπως πίστευε ότι ήταν αέρας χωρίς Phlogiston (μια υποθετική ουσία που θεωρείται ότι απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια της καύσης).
* Carl Wilhelm Scheele (1771-1772): Ο Scheele, ένας σουηδός χημικός, ανεξάρτητα απομονωμένο οξυγόνο λίγα χρόνια πριν από τον Priestley, αλλά τα ευρήματά του δημοσιεύθηκαν αργότερα. Το ονόμασε "Air Fire" και επίσης πίστευε ότι ήταν απαραίτητο για την καύση.
* Antoine Lavoisier (1770s): Ο Lavoisier, ένας Γάλλος χημικός, διεξήγαγε εκτεταμένα πειράματα και αμφισβήτησε τη θεωρία του Phlogiston. Έδειξε ότι η καύση ήταν μια αντίδραση με οξυγόνο, εξηγώντας την "κατανάλωση" του αέρα που παρατηρήθηκε από τον Boyle. Επίσης, απέδειξε ότι το οξυγόνο ήταν ένα συστατικό του νερού, ονομάζοντάς το "οξυγόνο" από τις ελληνικές λέξεις "Oxys" (οξύ) και "Geinomai" (για παραγωγή), επειδή αρχικά πίστευε ότι το οξυγόνο ήταν απαραίτητο για τον σχηματισμό όλων των οξέων.
Πέρα από την ανακάλυψη:
* Περαιτέρω μελέτες: Η ανακάλυψη του οξυγόνου πυροδότησε μια επανάσταση στη χημεία. Οι επιστήμονες συνέχισαν να μελετούν τις ιδιότητες, τις αντιδράσεις και τον ρόλο τους στους ζωντανούς οργανισμούς.
* Βιομηχανική επανάσταση: Η κατανόηση του ρόλου του οξυγόνου στην καύση οδήγησε σε καινοτομίες στις βιομηχανικές διεργασίες, όπως η ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών κλιβάνων και κινητήρων.
* Σύγχρονη ιατρική: Η οξυγονοθεραπεία έγινε ζωτικής σημασίας μέρος της ιατρικής περίθαλψης για αναπνευστικά προβλήματα και άλλες καταστάσεις.
Η ανακάλυψη του οξυγόνου δεν ήταν ένα μόνο γεγονός, αλλά ένα αποκορύφωμα αιώνων παρατηρήσεων, πειραματισμού και θεωρητικής ανάπτυξης. Ωστόσο, οι συνεισφορές των Priestley, Scheele και Lavoisier είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτες για τον κρίσιμο ρόλο τους στον καθορισμό και την κατανόηση της φύσης αυτού του βασικού στοιχείου.
