Τα στοιχεία γίνονται πιο μεταλλικά όταν κατεβαίνετε ομάδες;
* Αύξηση της ατομικής ακτίνας: Καθώς μετακινείτε μια ομάδα, ο αριθμός των κελυφών ηλεκτρονίων αυξάνεται. Αυτό οδηγεί σε μια μεγαλύτερη ατομική ακτίνα, που σημαίνει ότι τα εξωτερικά ηλεκτρόνια είναι πιο μακριά από τον πυρήνα.
* μείωση της ενέργειας ιονισμού: Τα εξώτατα ηλεκτρόνια διατηρούνται λιγότερο σφιχτά από τον πυρήνα λόγω της αυξημένης απόστασης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα χαμηλότερη ενέργεια ιονισμού, καθιστώντας ευκολότερη την απομάκρυνση των ηλεκτρόνων και τη σχηματισμό θετικών ιόντων, ένα βασικό χαρακτηριστικό των μετάλλων.
* μείωση της ηλεκτροαρνητικότητας: Η ηλεκτροαρνητικότητα, η τάση ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια, μειώνεται καθώς κατεβαίνετε μια ομάδα. Αυτό σημαίνει ότι τα μέταλλα χαμηλότερα σε μια ομάδα είναι λιγότερο πιθανό να προσελκύσουν ηλεκτρόνια και πιο πιθανό να τα χάσουν, συμβάλλοντας περαιτέρω στον μεταλλικό τους χαρακτήρα.
Εξαιρέσεις:
Ενώ η τάση ισχύει για τα περισσότερα στοιχεία, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, ιδιαίτερα στις κατώτερες ομάδες. Για παράδειγμα:
* Ομάδα 14: Το κασσίτερο (SN) και το μόλυβδο (PB) δείχνουν έναν πιο μεταλλικό χαρακτήρα σε σύγκριση με τον άνθρακα και το πυρίτιο.
* Ομάδα 15: Το βισμούθιο (BI) εμφανίζει μεταλλικές ιδιότητες παρά την ίδια ομάδα με μη μέταλλα όπως το άζωτο και ο φωσφόρος.
Θυμηθείτε: Ο περιοδικός πίνακας είναι μια όμορφη αναπαράσταση των τάσεων, αλλά είναι πάντα σημαντικό να εξεταστούν μεμονωμένα στοιχεία και οι μοναδικές τους ιδιότητες.
