Πώς σχηματίζεται μια διαλύτη υγρού διαλύματος;
1. Διαμοριακές δυνάμεις:
* διαλύτης: Το υγρό συστατικό του διαλύματος ονομάζεται διαλύτης. Διαθέτει ισχυρές διαμοριακές δυνάμεις που συγκρατούν τα μόρια του μαζί.
* Διαλυμένη ουσία: Το στερεό συστατικό ονομάζεται διαλυμένη ουσία. Τα μόρια του συγκρατούνται από τις δικές τους διαμοριακές δυνάμεις.
2. Η διαδικασία διάλυσης:
* προσέλκυση και διαχωρισμός: Όταν προστίθεται η διαλυμένη ουσία στον διαλύτη, τα μόρια του διαλύτη αρχίζουν να αλληλεπιδρούν με τα μόρια διαλυμένης ουσίας. Εάν τα μόρια του διαλύτη έχουν ισχυρότερη έλξη στα μόρια της διαλυμένης ουσίας από ό, τι τα μόρια διαλυτής ουσίας έχουν μεταξύ τους, τα σωματίδια διαλυτής ουσίας θα αρχίσουν να διαχωρίζονται από τη στερεή δομή.
* Λύση: Τα μόρια διαλύτη περιβάλλουν και περικλείουν τα μεμονωμένα σωματίδια διαλυμένης ουσίας, σχηματίζοντας ένα κέλυφος διαλυτοποίησης. Αυτή η διαδικασία αποδυναμώνει τις διαμοριακές δυνάμεις που συγκρατούν τη διαλυτή ουσία μαζί.
* διάχυση και ομοιογένεια: Τα διαλυμένα σωματίδια διαλυμένης ουσίας διαχέονται στη συνέχεια σε όλο τον διαλύτη, εξαπλώνεται ομοιόμορφα σε όλο το διάλυμα. Αυτό δημιουργεί ένα ομοιογενές μίγμα, που σημαίνει ότι η σύνθεση είναι ομοιόμορφη σε όλη την έκταση.
3. Παράγοντες που επηρεάζουν τη διάλυση:
* Διαλυτότητα: Η μέγιστη ποσότητα διαλυμένης ουσίας που μπορεί να διαλυθεί σε μια δεδομένη ποσότητα διαλύτη σε συγκεκριμένη θερμοκρασία ονομάζεται διαλυτότητα του. Αυτός είναι ένας βασικός παράγοντας για τον προσδιορισμό της διαλυμένης ουσίας.
* Θερμοκρασία: Η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει συνήθως τη διαλυτότητα των περισσότερων στερεών σε υγρά. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι υψηλότερες θερμοκρασίες παρέχουν περισσότερη ενέργεια για τα μόρια του διαλύτη για να σπάσουν τη δομή της ουσίας και να το διαλύουν.
* Πίεση: Η πίεση έχει μικρή επίδραση στη διαλυτότητα των στερεών σε υγρά.
* Φύση της διαλυμένης ουσίας και του διαλύτη: Η χημική φύση της διαλυμένης ουσίας και του διαλύτη διαδραματίζει σημαντικό ρόλο. "Όπως διαλύεται όπως" είναι ένας κοινός κανόνας. Οι πολικοί διαλύτες (όπως το νερό) τείνουν να διαλύουν τις πολικές διαλυμένες ουσίες (όπως τα άλατα), ενώ οι μη πολικοί διαλύτες (όπως το πετρέλαιο) διαλύουν μη πολικές διαλύσεις (όπως τα λίπη).
Παράδειγμα:
* Διάλυση ζάχαρης σε νερό: Το νερό είναι ένας πολικός διαλύτης με ισχυρή δέσμευση υδρογόνου. Η ζάχαρη είναι ένα πολικό μόριο με ομάδες υδροξυλίου που μπορούν να σχηματίσουν δεσμούς υδρογόνου με μόρια νερού. Η ισχυρή έλξη μεταξύ των μορίων νερού και της ζάχαρης ξεπερνά τις δυνάμεις που συγκρατούν τους κρυστάλλους ζάχαρης, επιτρέποντάς τους να διαλύονται και να σχηματίζουν ένα ομοιογενές διάλυμα.
Συνοπτικά, ένα διάλυμα υγρού-στερεού σχηματίζεται όταν τα μόρια του διαλύτη έχουν ισχυρότερη έλξη στα μόρια διαλυμένης ουσίας από ό, τι τα μόρια της διαλυμένης ουσίας έχουν μεταξύ τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό των σωματιδίων διαλυτής ουσίας, τη διαλυτότητά τους από τον διαλύτη και την ομοιόμορφη κατανομή τους σε όλη τη λύση.
