bj
    >> Φυσικές Επιστήμες >  >> Χημική ουσία

Πόσα ιόντα είναι σε άνθρακα;

Ο ίδιος ο άνθρακας δεν είναι ιόν. Είναι ένα ουδέτερο άτομο, που σημαίνει ότι έχει ίσο αριθμό πρωτονίων (θετικά φορτισμένα σωματίδια) και ηλεκτρόνια (αρνητικά φορτισμένα σωματίδια).

Εδώ είναι γιατί:

* ιόντα είναι άτομα που έχουν κερδίσει ή έχουν χαμένα ηλεκτρόνια, με αποτέλεσμα ένα καθαρό θετικό ή αρνητικό φορτίο.

* άνθρακα έχει 6 πρωτόνια και 6 ηλεκτρόνια. Δεδομένου ότι οι χρεώσεις εξισορροπούν, είναι ηλεκτρικά ουδέτερο.

Ωστόσο, ο άνθρακας μπορεί να σχηματίσει ιόντα σε ορισμένες χημικές αντιδράσεις:

* Ο άνθρακας μπορεί να χάσει ηλεκτρόνια να σχηματίσουν ένα θετικά φορτισμένο ιόν (κατιόν), όπως το C⁴⁺.

* Ο άνθρακας μπορεί να κερδίσει ηλεκτρόνια για να σχηματίσει ένα αρνητικά φορτισμένο ιόν (ανιόν), όπως το C⁴⁻.

Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι τα ιόντα άνθρακα δεν είναι πολύ συνηθισμένα. Βρίσκονται συνήθως σε περιβάλλοντα υψηλής ενέργειας, όπως σε πλάσματα.

Διαφορά μεταξύ διπλού αλατιού και σύνθετου αλατιού

Διαφορά μεταξύ διπλού αλατιού και σύνθετου αλατιού

Κύρια διαφορά – Διπλό αλάτι έναντι σύνθετου αλατιού Στη χημεία, ένα άλας είναι μια ιοντική ένωση που αποτελείται από ένα κατιόν και ένα ανιόν. Ένα κατιόν είναι ένα θετικά φορτισμένο χημικό είδος και ένα ανιόν είναι ένα αρνητικά φορτισμένο χημικό είδος. Επομένως, ένα άλας είναι μια ουδέτερη ένωση. Ότ

Ορισμός ειδικού τόμου και παραδείγματα

Ορισμός ειδικού τόμου και παραδείγματα

Συγκεκριμένος τόμος είναι μια φυσική ιδιότητα μιας ουσίας που είναι η αναλογία του όγκου της προς τη μάζα της. Αυτό είναι το ίδιο με το αντίστροφο της πυκνότητάς του. Με άλλα λόγια, ο συγκεκριμένος όγκος είναι αντιστρόφως ανάλογος της πυκνότητας. Ο συγκεκριμένος όγκος ισχύει για όλες τις καταστάσεις

Διαφορά μεταξύ χλωριούχου και χλωρικού

Διαφορά μεταξύ χλωριούχου και χλωρικού

Κύρια διαφορά – Χλώριο έναντι χλωρικού Το χλωρίδιο και το χλωρικό είναι ανιόντα που περιέχουν χλώριο. Φέρουν αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο. Το ιόν χλωρίου δίνεται ως Cl και το ιόν χλωρίου ως ClO3 . Και τα δύο είναι σε θέση να υποστούν αντιδράσεις οξείδωσης επειδή μπορούν να οξειδωθούν περαιτέρω. Η κύρια