Ποιος εφευρέθηκε ο καταλύτης;
* Πρώιμες παρατηρήσεις: Οι πρώτοι αλχημιστές και οι χημικοί παρατήρησαν φαινόμενα που καταλαβαίνουμε τώρα ως κατάλυση, αλλά χωρίς το θεωρητικό πλαίσιο. Για παράδειγμα, η χρήση ζύμης στη ζύμωση ήταν γνωστή για αιώνες.
* 18ος και 19ος αιώνας: Οι επιστήμονες όπως Johan Döbereiner (1820S) παρακολούθησε την επιτάχυνση των χημικών αντιδράσεων χρησιμοποιώντας πλατίνα. jöns jakob berzelius (1835) δημιούργησε τον όρο "κατάλυση" για να περιγράψει αυτά τα φαινόμενα.
* αργά 19ος και αρχές 20ου αιώνα: Wilhelm Ostwald (1895) καθιέρωσε τις επιστημονικές αρχές της κατάλυσης, καθορίζοντάς την ως μεταβολή του ρυθμού χημικής αντίδρασης λόγω της παρουσίας μιας ουσίας που δεν καταναλώνεται στη διαδικασία. Του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ στη χημεία για το έργο του για την κατάλυση.
* 20ος αιώνας &πέρα: Η κατανόηση της κατάλυσης έχει αυξηθεί τεράστια, ειδικά με την ανάπτυξη της κβαντικής μηχανικής και την ικανότητα μελέτης των αντιδράσεων σε μοριακό επίπεδο. Αυτό οδήγησε στο σχεδιασμό εξαιρετικά ειδικών καταλυτών για διάφορες εφαρμογές, όπως:
* Βιομηχανικές διαδικασίες: Διαδικασία Haber-Bosch για σύνθεση αμμωνίας, καταλυτικούς μετατροπείς στα αυτοκίνητα, κλπ.
* Βιολογικά συστήματα: Ένζυμα ως βιολογικοί καταλύτες.
Ως εκ τούτου, είναι πιο ακριβές να πούμε ότι η κατάλυση είναι μια έννοια που αναπτύχθηκε μέσω της συνεισφοράς πολλών επιστημόνων για αιώνες.
