Πώς δηλώνουν η οξείδωση εάν τα μεταβατικά μέταλλα που αναφέρονται στα ονόματα των μεταλλικών ενώσεων;

Η κατάσταση οξείδωσης ενός μεταβατικού μετάλλου υποδεικνύεται στα ονόματα των μεταλλικών ενώσεων χρησιμοποιώντας ρωμαϊκούς αριθμούς σε παρενθέσεις αμέσως μετά το μεταλλικό όνομα. Εδώ είναι μια κατανομή:

Γενικοί κανόνες:

* Εάν το μέταλλο έχει μόνο μία κοινή κατάσταση οξείδωσης: Ο ρωμαϊκός αριθμός παραλείπεται. Για παράδειγμα, το NaCl είναι χλωριούχο νάτριο, όχι χλωριούχο νάτριο (Ι).

* Εάν το μέταλλο έχει πολλαπλές κοινές καταστάσεις οξείδωσης: Ο ρωμαϊκός αριθμός χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της κατάστασης οξείδωσης. Για παράδειγμα, το FECL2 είναι χλωριούχο σίδηρος (II) και το FECL3 είναι χλωριούχο σίδηρος (III).

* Η κατάσταση οξείδωσης του μετάλλου καθορίζεται από τις χρεώσεις των άλλων ιόντων της ένωσης. Για παράδειγμα, στο CuO, η κατάσταση οξείδωσης του χαλκού είναι +2 επειδή η κατάσταση οξυγόνου είναι -2.

Παραδείγματα:

* CUCL: Χλωριούχο χαλκό (i)

* cucl2: Χλωριούχο χαλκό (ii)

* feo: Οξείδιο σιδήρου (ii)

* Fe2O3: Οξείδιο σιδήρου (iii)

* mno2: Οξείδιο του μαγγανίου (iv)

* CR2O3: Οξείδιο χρωμίου (iii)

* V2O5: Οξείδιο βαναδίου (V)

Εξαιρέσεις:

* Mercury (i) ενώσεις γράφονται ως Hg2^2+ (Mercurous) και όχι Hg^+ (Mercury (I)).

* Ορισμένα μέταλλα, όπως το ασήμι (AG) και ο ψευδάργυρος (Zn), έχουν πάντα μια συγκεκριμένη κατάσταση οξείδωσης στις ενώσεις τους , έτσι οι ρωμαϊκοί αριθμοί δεν χρησιμοποιούνται.

Βασικά σημεία:

* Οι ρωμαϊκοί αριθμοί χρησιμοποιούνται για να διευκρινιστούν η κατάσταση οξείδωσης του μετάλλου μετάλλου στην ένωση.

* Ο ρωμαϊκός αριθμός θα πρέπει πάντα να τοποθετείται σε παρενθέσεις αμέσως μετά το όνομα μετάλλου.

* Η γνώση των κοινών καταστάσεων οξείδωσης των μεταβατικών μετάλλων είναι σημαντική για τη σωστή ονομασία ενώσεων.

Ακολουθώντας αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές, μπορείτε να υποδείξετε με ακρίβεια την κατάσταση οξείδωσης των μεταβατικών μετάλλων στα ονόματα των ενώσεων τους.