Είναι όλα τα ομοιοπολικά συνδεδεμένα μόρια πολικά μόρια;
Εδώ είναι γιατί:
* Η πολικότητα προκύπτει από την ανομοιογενή κοινή χρήση ηλεκτρονίων. Οι ομοιοπολικοί δεσμοί εμφανίζονται όταν τα άτομα μοιράζονται ηλεκτρόνια. Εάν τα ηλεκτρόνια μοιράζονται εξίσου, ο δεσμός είναι μη πολικός. Εάν ένα άτομο τραβήξει τα κοινά ηλεκτρόνια πιο κοντά στον εαυτό του, ο δεσμός γίνεται πολικός.
* Η ηλεκτροαρνητικότητα καθορίζει την πολικότητα. Η ηλεκτροαρνητικότητα είναι η ικανότητα ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα μεταξύ δύο συνδεδεμένων ατόμων, τόσο πιο πολικός είναι ο δεσμός.
* Η μοριακή γεωμετρία παίζει επίσης ρόλο. Ακόμη και αν ένα μόριο έχει πολικούς δεσμούς, το συνολικό μόριο μπορεί να είναι μη πολικό εάν οι πολικοί δεσμοί είναι διατεταγμένοι συμμετρικά, ακυρώνοντας τις διπολικές στιγμές.
Παραδείγματα:
* μη πολικά ομοιοπολικά μόρια:
* CO2 (διοξείδιο του άνθρακα): Οι δύο δεσμοί C =O είναι πολικοί, αλλά το γραμμικό σχήμα του μορίου σημαίνει ότι οι πολικότητες ακυρώνονται.
* CH4 (μεθάνιο): Οι δεσμοί C-H είναι ελαφρώς πολικοί, αλλά το τετραεδρικό σχήμα του μορίου το καθιστά μη πολικό.
* πολικά ομοιοπολικά μόρια:
* H2O (νερό): Οι δεσμοί O-H είναι πολύ πολικοί και το λυγισμένο σχήμα του μορίου σημαίνει ότι οι πολικότητες δεν ακυρώνονται.
* NH3 (αμμωνία): Οι δεσμοί Ν-Η είναι πολικοί και το πυραμιδικό σχήμα του μορίου το καθιστά πολικό.
Συνοπτικά, ένας ομοιοπολικός δεσμός αποτελεί απαίτηση για πολικότητα, αλλά δεν είναι ο μόνος παράγοντας. Η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ των ατόμων και της μοριακής γεωμετρίας συμβάλλει όλοι στον προσδιορισμό του εάν ένα μόριο είναι πολικό ή μη πολικό.
