Γιατί τα αέρια είναι άχρωτα;

Τα αέρια δεν είναι εγγενώς άχρωτα. Η αντίληψη του χρώματος βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο το φως αλληλεπιδρά με την ύλη. Ακολουθεί μια κατανομή του γιατί πολλά αέρια φαίνονται άχρωτα για εμάς:

* Απορρόφηση και εκπομπή φωτός: Το χρώμα προκύπτει όταν μια ουσία απορροφά ορισμένα μήκη κύματος φωτός και αντικατοπτρίζει ή εκπέμπει άλλους. Για παράδειγμα, ένα κόκκινο μήλο εμφανίζεται κόκκινο επειδή απορροφά τα περισσότερα μήκη κύματος φωτός εκτός από το κόκκινο, τα οποία αντανακλά.

* Συσκευασμένα αραιά μόρια: Τα αέρια έχουν πολύ χαμηλές πυκνότητες, που σημαίνει ότι τα μόρια τους είναι πολύ μακριά. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες για το φως να αλληλεπιδρούν με τα μόρια, οδηγώντας σε ελάχιστη απορρόφηση ή σκέδαση.

* αδύναμες αλληλεπιδράσεις: Οι αδύναμες δυνάμεις μεταξύ των μορίων αερίου τους εμποδίζουν να απορροφούν ή να εκπέμπουν το φως αποτελεσματικά.

* Το χρώμα του αέρα: Ο αέρας που αναπνέουμε αποτελείται κυρίως από άζωτο (Ν2) και οξυγόνο (Ο2). Αυτά τα μόρια έχουν πολύ αδύναμες αλληλεπιδράσεις με το φως και δεν απορροφούν ή εκπέμπουν ορατά μήκη κύματος.

Ωστόσο, ορισμένα αέρια δεν είναι άχρωτα:

* Αέριο χλωρίου είναι κιτρινωπό-πράσινο.

* Διοξείδιο του αζώτου είναι κοκκινωπό-καφέ.

* ατμός ιωδίου είναι μοβ.

Αυτά τα αέρια έχουν μόρια που αλληλεπιδρούν πιο έντονα με το φως, προκαλώντας τους να απορροφούν και να εκπέμπουν συγκεκριμένα μήκη κύματος μέσα στο ορατό φάσμα.

Συνοπτικά: Πολλά αέρια εμφανίζονται άχρωτα λόγω της χαμηλής πυκνότητας τους, των αδύναμων διαμοριακών δυνάμεων και των περιορισμένων αλληλεπιδράσεων με το φως. Ωστόσο, ορισμένα αέρια έχουν χρώμα λόγω των ειδικών μοριακών τους ιδιοτήτων.