Τι συγκόλληση συμβαίνει στο Fe2O3;
* Διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας: Ο σίδηρος (Fe) έχει ηλεκτροαρνητικότητα 1,83, ενώ το οξυγόνο (Ο) έχει ηλεκτροαρνητικότητα 3,44. Η διαφορά είναι σημαντική (1,61), υποδεικνύοντας μια έντονη τάση για το οξυγόνο να προσελκύει ηλεκτρόνια.
* Μεταφορά ηλεκτρονίων: Το οξυγόνο, που είναι πιο ηλεκτροαρνητικό, τραβά τα ηλεκτρόνια μακριά από τα άτομα σιδήρου, σχηματίζοντας αρνητικά φορτισμένα ιόντα οξειδίου (o²⁻). Τα άτομα σιδήρου χάνουν ηλεκτρόνια, σχηματίζοντας θετικά φορτισμένα ιόντα σιδήρου (III) (Fe3).
* Ηλεκτροστατική έλξη: Τα αντίθετα φορτισμένα ιόντα (Fe³⁺ και o²) προσελκύουν ο ένας τον άλλον μέσω ηλεκτροστατικών δυνάμεων, σχηματίζοντας έναν ιοντικό δεσμό.
Σημαντική σημείωση: Ενώ η πρωταρχική σύνδεση στο Fe₂o₃ είναι ιοντική, υπάρχει ένας μικρός βαθμός ομοιοπολικού χαρακτήρα του δεσμού. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα μεταλλικά ιόντα (Fe3) μπορούν να πολωθούν τα ηλεκτρονικά σύννεφα των ιόντων οξειδίου (o²⁻). Αυτή η πόλωση δημιουργεί ένα μικρό βαθμό κατανομής ηλεκτρονίων, οδηγώντας σε ένα ελαφρύ ομοιοπολικό χαρακτήρα. Ωστόσο, ο κυρίαρχος τύπος δεσμού στο Fe₂o₃ είναι ιοντικός.
