Ποια στοιχεία θα ήταν πιο πιθανό να σχηματίσουν μια ένωση δεσμευμένη σφιχτά μαζί με ομοιοπολικό δεσμό;
* έχουν υψηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας: Η ηλεκτροαρνητικότητα είναι η ικανότητα ενός ατόμου να προσελκύει ηλεκτρόνια προς τον εαυτό του σε έναν δεσμό. Τα στοιχεία με παρόμοιες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας είναι πιο πιθανό να μοιράζονται ηλεκτρόνια, οδηγώντας σε ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς.
* είναι μη μέταλλα: Τα μη μέταλλα έχουν συνήθως υψηλότερες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας από τα μέταλλα. Αυτό τους καθιστά πιο επιρρεπείς στην κοινή χρήση ηλεκτρονίων και σχηματίζοντας ομοιοπολικούς δεσμούς.
* βρίσκονται στις ίδιες ή γειτονικές ομάδες στον περιοδικό πίνακα: Τα στοιχεία στην ίδια ομάδα (στήλη) ή γειτονικές ομάδες τείνουν να έχουν παρόμοιες τιμές ηλεκτροαρνητικότητας, καθιστώντας τις πιο πιθανό να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς.
Παραδείγματα:
* οξυγόνο (Ο) και υδρογόνο (Η): Και οι δύο έχουν σχετικά υψηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας και σχηματίζουν τους ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς στο νερό (H₂O).
* άνθρακα (c) και υδρογόνο (h): Ο άνθρακας έχει μέτρια ηλεκτροαρνητικότητα και το υδρογόνο έχει σχετικά χαμηλή ηλεκτροαρνητικότητα. Δημιουργούν ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς σε υδρογονανθράκους όπως το μεθάνιο (CH₄).
* αζώτου (n) και οξυγόνο (o): Και οι δύο έχουν υψηλές τιμές ηλεκτροαρνητικότητας και σχηματίζουν ισχυρούς ομοιοπολικούς δεσμούς σε μόρια όπως το διοξείδιο του αζώτου (NO₂).
Σημαντική σημείωση: Ενώ οι παραπάνω παράγοντες είναι γενικά ενδεικτικοί της ομοιοπολικής σύνδεσης, υπάρχουν εξαιρέσεις. Ορισμένα μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν ομοιοπολικούς δεσμούς και η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ δύο στοιχείων μπορεί μερικές φορές να είναι αρκετά μεγάλη για να δημιουργήσει έναν πολικό ομοιοπολικό δεσμό, ο οποίος εξακολουθεί να θεωρείται ομοιοπολικός δεσμός αλλά έχει μερικό ιοντικό χαρακτήρα.
