Ποια μόρια βρίσκονται στο στερεό που απομένει μετά το θαλάσσιο νερό αποστάζεται και το υγρό βρασμένο;
* Χλωριούχο νάτριο (NaCl): Αυτό είναι το πιο άφθονο αλάτι στο θαλασσινό νερό, που αποτελεί περίπου το 85% των συνολικών διαλυμένων στερεών.
* Χλωριούχο μαγνήσιο (MGCL2): Αυτό συμβάλλει σημαντικά στην πικρία του θαλασσινού νερού.
* θειικό νάτριο (NA2SO4): Αυτό συμβάλλει στην "αλμυρή" γεύση και μπορεί επίσης να είναι υπεύθυνο για μια ελαφρώς πικρή επίγευση.
* Χλωριούχο κάλιο (KCL): Μια σημαντική πηγή καλίου στο θαλασσινό νερό.
* Χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2): Αυτό συμβάλλει στη σκληρότητα του θαλασσινού νερού.
* θειικό μαγνήσιο (MGSO4): Ένας άλλος σημαντικός συνεισφέρων στην πικρία του θαλασσινού νερού.
* θειικό ασβέστιο (CASO4): Αυτό είναι υπεύθυνο για την "κιμωλία" κάποιου θαλασσινού νερού.
* βρωμιούχο κάλιο (KBR): Παρουσιάζονται σε ιχνοστοιχεία, αλλά υπεύθυνες για μερικές από τις ελαφρώς πικρή γεύση του θαλασσινού νερού.
Άλλα μόρια: Εκτός από αυτά τα κύρια συστατικά, το θαλασσινό νερό περιέχει ιχνοστοιχεία από μια ποικιλία άλλων μορίων, όπως:
* Δενεροξονικό νάτριο (NAHCO3):
* βρωμιούχο νάτριο (NABR):
* χλωριούχο λιθίου (LICL):
* χλωριούχο στροντίου (SRCL2):
Η ακριβής σύνθεση του θαλασσινού αλατιού θα ποικίλει ελαφρώς ανάλογα με τη θέση της πηγής νερού.
Σημαντική σημείωση: Η απόσταξη του θαλασσινού νερού δεν αφαιρεί όλες τις διαλυμένες ουσίες. Ενώ αφαιρεί το μεγαλύτερο μέρος του νερού, αφαιρεί επίσης τις πτητικές ουσίες (εκείνες που εξατμίζονται εύκολα). Τα ιχνοστοιχεία ορισμένων μη πτητικών ουσιών ενδέχεται να υπάρχουν ακόμα στο θαλασσινό αλάτι, αλλά μειώνονται σημαντικά σε σύγκριση με το αρχικό θαλασσινό νερό.
