Τι συμβαίνει με τις ιοντικές ενώσεις σε διάλυμα;
1. προσέλκυση και διαχωρισμός: Τα πολικά μόρια διαλύτη (όπως το νερό) περιβάλλουν την ιοντική ένωση. Τα θετικά άκρα των μορίων διαλύτη προσελκύονται από τα αρνητικά φορτισμένα ανιόντα και τα αρνητικά άκρα προσελκύονται από τα θετικά φορτισμένα κατιόντα.
2. Δέσμευση: Αυτά τα αξιοθέατα μεταξύ των μορίων διαλύτη και των ιόντων είναι αρκετά ισχυρά ώστε να ξεπεραστούν η ηλεκτροστατική έλξη που συγκρατεί τα ιόντα στο κρυσταλλικό πλέγμα της ιοντικής ένωσης. Αυτό προκαλεί τη διάσπαση της ιοντικής ένωσης σε μεμονωμένα ιόντα.
3. Δωρεάν ιόντα σε λύση: Τα ιόντα είναι τώρα ελεύθερα να κινούνται ανεξάρτητα στη λύση. Περιτριγυρίζονται από μόρια διαλύτη, τα οποία τους εμποδίζουν να ανασυνδυαστούν.
Παράδειγμα:
Εξετάστε τη διάλυση του χλωριούχου νατρίου (NaCl) στο νερό:
* NaCl (s) → Na + (aq) + cl- (aq)
Σε αυτήν την εξίσωση:
* NaCl (s) αντιπροσωπεύει το στερεό χλωριούχο νάτριο.
* na+(aq) αντιπροσωπεύει ένα ιόν νατρίου που διαλύεται σε νερό (το AQ σημαίνει υδατικό).
* cl- (aq) αντιπροσωπεύει ένα ιόν χλωριούχου διαλυμένο σε νερό.
Συνέπειες της αποσύνδεσης:
* αγωγιμότητα: Τα διαλύματα ιοντικών ενώσεων διεξάγουν ηλεκτρική ενέργεια επειδή τα ελεύθερα ιόντα μπορούν να φέρουν ηλεκτρικό ρεύμα.
* αντιδράσεις: Τα διαλυμένα ιόντα μπορούν να συμμετέχουν σε χημικές αντιδράσεις πιο εύκολα από την μη παυσίποντα ένωση.
* Colligative Properties: Η παρουσία διαλυμένων ιόντων επηρεάζει τις ιδιότητες όπως η ανύψωση του σημείου βρασμού και η κατάθλιψη του σημείου κατάψυξης.
Δεν διαλύονται όλες οι ιοντικές ενώσεις στο νερό:
Ορισμένες ιοντικές ενώσεις έχουν ισχυρούς ιοντικούς δεσμούς που δεν ξεπερνούνται εύκολα από τα αξιοθέατα των μορίων νερού. Αυτές οι ενώσεις θεωρούνται αδιάλυτες στο νερό.
