Ο χαλκός και το φθοριοειδές σχηματίζουν έναν ιοντικό δεσμό;
* Διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας: Το φθόριο είναι το πιο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο στον περιοδικό πίνακα, ενώ ο χαλκός έχει μέτρια ηλεκτροαρνητικότητα. Η μεγάλη διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα μεταξύ των δύο στοιχείων οδηγεί σε σημαντική μεταφορά ηλεκτρονίων.
* Σχηματισμός ιόντων: Το φθόριο (F) έχει μια έντονη τάση να κερδίσει ένα ηλεκτρόνιο για να επιτύχει μια σταθερή ρύθμιση οκτάδων, σχηματίζοντας το ιόν φθορίου (F⁻). Ο χαλκός (Cu) μπορεί να χάσει ένα ή δύο ηλεκτρόνια για να σχηματίσει τα ιόντα Cu⁺ ή Cu².
* Ηλεκτροστατική έλξη: Τα θετικά φορτισμένα ιόντα χαλκού (Cu⁺ ή Cu2⁺) προσελκύονται έντονα από τα αρνητικά φορτισμένα ιόντα φθορίου (F⁻), σχηματίζοντας έναν ιοντικό δεσμό.
Παράδειγμα:
* Φθορίδιο χαλκού (i) (CUF): Cu⁺ + f⁻ → cuf
* Φθορίδιο χαλκού (II) (CUF₂): Cu² ⁺ + 2f⁻ → cuf₂
Αυτές οι ενώσεις είναι συνήθως στερεές σε θερμοκρασία δωματίου και έχουν υψηλά σημεία τήξης και βρασμού, χαρακτηριστικά των ιοντικών ενώσεων.
