Πώς εξηγεί η αρχή των ομώνυμων διαλύσεων τις διαφορετικές διαλυτότητες διαλυτότητας σε διάφορα διαλύτη;
Ακολουθεί μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί:
1. Διαμοριακές δυνάμεις (ΔΝΤ):
* Ισχυρά ΔΝΤ: Οι ουσίες με ισχυρά ΔΝΤ (όπως η δέσμευση υδρογόνου, οι αλληλεπιδράσεις διπολικού-δίπολου ή οι δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου) τείνουν να προσελκύονται μεταξύ τους.
* αδύναμο IMFS: Οι ουσίες με αδύναμα ΔΝΤ έχουν ασθενέστερα αξιοθέατα.
2. Διαλυτότητα:
* Διάλυση: Όταν μια διαλυμένη ουσία διαλύεται σε έναν διαλύτη, τα ΔΝΤ μεταξύ των μορίων διαλελυμένης ουσίας και των μορίων διαλύτη πρέπει να είναι αρκετά ισχυρά ώστε να ξεπεράσουν τα ΔΜΡ εντός της καθαρής διαλελυμένης ουσίας και του διαλύτη.
3. "Όπως διαλύεται όπως":
* Παρόμοια ΔΝΤ: Εάν η διαλυμένη ουσία και ο διαλύτης έχουν παρόμοια ΔΝΤ, οι νέες αλληλεπιδράσεις θα είναι αρκετά ισχυρές για να σπάσουν τις υπάρχουσες, επιτρέποντας στη διαλυτή διαλυτή διαλόγου.
* ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΙΚΑ ΔΝΕ: Εάν η διαλυμένη ουσία και ο διαλύτης έχουν σημαντικά διαφορετικά ΔΝΤ, οι νέες αλληλεπιδράσεις θα είναι αδύναμες και η διαλελυμένη διαλύτη δεν θα διαλύεται εύκολα.
Παραδείγματα:
* νερό (πολικός διαλύτης): Το νερό έχει ισχυρή σύνδεση υδρογόνου. Διαλύει πολικές διαλυμένες ουσίες όπως η ζάχαρη (η οποία έχει επίσης δεσμό υδρογόνου) και ιοντικές ενώσεις όπως το άλας (οι οποίες έχουν ισχυρές ηλεκτροστατικές αλληλεπιδράσεις).
* Λάδι (μη πολικός διαλύτης): Το πετρέλαιο έχει αδύναμες δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου. Διαλύει μη πολικές διαλυμένες ουσίες όπως το λίπος και το κερί, τα οποία έχουν επίσης αδύναμες δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου.
Εξαιρέσεις:
* Ενώ το "Like Dissolves Like" είναι ένας χρήσιμος κανόνας, δεν είναι τέλειο. Υπάρχουν εξαιρέσεις όπου οι ουσίες με διαφορετικά ΔΝΤ μπορούν να διαλύονται μεταξύ τους σε κάποιο βαθμό.
* Η πολικότητα ενός διαλύτη είναι συχνά ένας πιο αξιόπιστος δείκτης διαλυτότητας από τον συγκεκριμένο τύπο του ΔΝΤ.
Συνοπτικά:
Η αρχή του "όπως διαλύεται όπως" βοηθά στην κατανόηση γιατί ορισμένες ουσίες διαλύονται σε ορισμένους διαλύτες και όχι σε άλλους. Τονίζει τη σημασία της αντιστοίχισης των διαμοριακών δυνάμεων μεταξύ της διαλυμένης ουσίας και του διαλύτη για επιτυχή διάλυση.
