Περιγράψτε τη σχέση των δυνάμεων έλξης μεταξύ των μορίων και της ικανότητας που είναι σλοολί να διαλύσει την ουσία;
1. Διαμοριακές δυνάμεις (ΔΝΤ):
* αλληλεπιδράσεις διαλύτη διαλύτη: Τα μόρια εντός του διαλύτη συγκρατούνται από το ΔΝΤ. Αυτά μπορεί να είναι αδύναμα (όπως οι δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου) ή ισχυρή (όπως η δέσμευση υδρογόνου).
* αλληλεπιδράσεις διαλυμένης διαλυτής ουσίας: Ομοίως, τα μόρια εντός της διαλυτής ουσίας αντιμετωπίζουν επίσης το ΔΝΤ.
* αλληλεπιδράσεις διαλύτη: Όταν ένας διαλύτης και διαλυμένη ουσία είναι σε επαφή, αλληλεπιδρούν μεταξύ τους μέσω του IMFS.
2. Διαλυτότητα:
* "Όπως διαλύεται όπως": Ένας διαλύτης θα διαλύσει καλύτερα μια διαλυμένη ουσία όταν τα ΔΝΤ μεταξύ του διαλύτη και της διαλελυμένης ουσίας είναι παρόμοιοι σε ισχύ.
* Παράδειγμα: Το νερό (εξαιρετικά πολική, ισχυρή δέσμευση υδρογόνου) διαλύει το επιτραπέζιο άλας (ιοντικά, ισχυρά ηλεκτροστατικά αξιοθέατα) επειδή και οι δύο έχουν ισχυρές αλληλεπιδράσεις.
* Παράδειγμα: Το πετρέλαιο (μη πολικές, αδύναμες δυνάμεις διασποράς του Λονδίνου) δεν θα διαλύσει το αλάτι, καθώς οι αλληλεπιδράσεις τους είναι πολύ διαφορετικές.
* Σπάσιμο και σχηματισμό δεσμών: Η διάλυση περιλαμβάνει τη διάσπαση των ΔΝΤ μεταξύ των μορίων διαλελυμένης ουσίας και των IMF μεταξύ των μορίων του διαλύτη και στη συνέχεια σχηματίζοντας νέους IMF μεταξύ του διαλύτη και της διαλυτικής ουσίας.
* Εάν οι νέες αλληλεπιδράσεις διαλύτη διαλύματος είναι ισχυρότερες από τις αρχικές αλληλεπιδράσεις διαλύτη διαλύτη και διαλυτή διαλυτή ουσία, η διαδικασία είναι ενεργά ευνοϊκή και η διαλυμένη ουσία θα διαλυθεί.
3. Βασικά σημεία:
* Πολικοί διαλύτες: Οι διαλύτες όπως το νερό (H₂O), η αιθανόλη (C₂H₅OH) και η ακετόνη (ch₃coch₃) είναι καλοί στη διάλυση των πολικών διαλυμάτων και των ιοντικών ενώσεων.
* μη πολικοί διαλύτες: Οι διαλύτες όπως το εξάνιο (C₆H₁₄), ο διαιθυλαιθέρας (C₄H₁₀O) και το τολουόλιο (C₇H₈) είναι καλοί στη διάλυση των μη πολικών διαλυμάτων.
* Παράγοντες που επηρεάζουν τη διαλυτότητα: Η θερμοκρασία, η πίεση και η παρουσία άλλων διαλυμάτων μπορούν επίσης να επηρεάσουν τη διαλυτότητα.
Συνοπτικά: Η αντοχή του ΔΝΤ μεταξύ διαλύτη και διαλυμένης διαλυτής διαλυμάτων καθορίζει την ικανότητα του διαλύτη να διαλύει μια ουσία. Όσο ισχυρότερη είναι η έλξη μεταξύ διαλύτη και διαλυμένης ουσίας, τόσο πιο πιθανό θα διαλυθεί μια ουσία. Αυτό συχνά συνοψίζεται από την αρχή του "όπως διαλύεται όπως".
