Μήπως MN και CL αποτελούσαν μια ομοιοπολική ένωση;
* Ηλεκτροργατιστικότητα: Το μαγγάνιο έχει ηλεκτροαρνητικότητα 1,55, ενώ το χλώριο έχει ηλεκτροαρνητικότητα 3,16. Αυτή η σημαντική διαφορά στην ηλεκτροαρνητικότητα σημαίνει ότι το χλώριο έχει πολύ ισχυρότερη έλξη για τα ηλεκτρόνια από το μαγγάνιο.
* Ιονική σύνδεση: Όταν τα στοιχεία με μια μεγάλη διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας αλληλεπιδρούν, το πιο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο θα τραβήξει ένα ηλεκτρόνιο εντελώς μακριά από το λιγότερο ηλεκτροαρνητικό στοιχείο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σχηματισμό ιόντων:
* Το μαγγάνιο θα χάσει ηλεκτρόνια και θα γίνει θετικά φορτισμένο κατιόν (mn²⁺).
* Το χλώριο θα κερδίσει ηλεκτρόνια και θα γίνει ένα αρνητικά φορτισμένο ανιόν (CL⁻).
* σχηματισμός ιονικής ένωσης: Τα αντίθετα φορτισμένα ιόντα θα προσελκύονται στη συνέχεια μεταξύ τους λόγω των ηλεκτροστατικών δυνάμεων, σχηματίζοντας μια ιοντική ένωση. Σε αυτή την περίπτωση, η ένωση που σχηματίζεται θα ήταν χλωριούχο μαγγάνιο (II) (MnCl₂).
Key Takeaway: Οι ομοιοπολικοί δεσμοί περιλαμβάνουν την κατανομή των ηλεκτρονίων μεταξύ των ατόμων, ενώ οι ιοντικοί δεσμοί περιλαμβάνουν τη μεταφορά ηλεκτρονίων. Η διαφορά ηλεκτροαρνητικότητας μεταξύ των στοιχείων αποτελεί βασικό παράγοντα για τον προσδιορισμό του τύπου του δεσμού που θα διαμορφωθεί.
