Ποιοι ιοντικοί δεσμοί είναι αρκετά ισχυροί για να προκαλέσουν σχεδόν όλες τις ιοντικές ενώσεις;
Εδώ είναι γιατί:
* Ισχυρή ηλεκτροστατική έλξη: Οι ιοντικοί δεσμοί σχηματίζονται μεταξύ αντίθετα φορτισμένων ιόντων, δημιουργώντας μια ισχυρή ηλεκτροστατική έλξη. Αυτή η δύναμη είναι πολύ ισχυρότερη από τις δυνάμεις μεταξύ των μορίων σε ομοιοπολικές ενώσεις.
* Δομή κρυσταλλικού πλέγματος: Η ισχυρή έλξη μεταξύ των ιόντων τους αναγκάζει να οργανώσουν τον εαυτό τους σε μια εξαιρετικά διατεταγμένη, τρισδιάστατη δομή που ονομάζεται κρυσταλλικό πλέγμα. Αυτή η δομή παρέχει σταθερότητα και ακαμψία στην ένωση.
* υψηλά σημεία τήξης και βρασμού: Οι ισχυρές ηλεκτροστατικές δυνάμεις που συγκρατούν το πλέγμα απαιτούν μια σημαντική ποσότητα ενέργειας για να σπάσει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιοντικές ενώσεις συνήθως έχουν υψηλά σημεία τήξης και βρασμού.
Εξαιρέσεις: Ενώ οι περισσότερες ιοντικές ενώσεις είναι στερεές σε θερμοκρασία δωματίου, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις, όπως:
* Mercury (i) Χλωριούχο (HG2CL2) :Αυτή η ένωση είναι ένα λευκό στερεό, αλλά υπογραμμίζει (μεταβαίνει απευθείας από στερεό σε αέριο) σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες.
* Ορισμένα τετηγμένα άλατα: Όταν οι ιοντικές ενώσεις θερμαίνονται σε υψηλές θερμοκρασίες, λιώνουν και γίνονται υγρά.
Συνολικά, οι ισχυρές ηλεκτροστατικές δυνάμεις που είναι εγγενείς στους ιοντικούς δεσμούς τους καθιστούν τον κυρίαρχο παράγοντα για τον προσδιορισμό της φυσικής κατάστασης των περισσότερων ιοντικών ενώσεων.
