Τα ελληνικά προθέματα εμφανίζονται στα ονόματα ιοντικών ή ομοιοπολικών ενώσεων;
* ομοιοπολικές ενώσεις: Οι ομοιοπολικές ενώσεις σχηματίζονται με την κατανομή ηλεκτρονίων μεταξύ μη μεταλλικών ατόμων. Δεδομένου ότι μπορεί να υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους αυτά τα άτομα μπορούν να μοιράζονται ηλεκτρόνια, τα ελληνικά προθέματα (μονο-, di-, tri-, κλπ.) Χρησιμοποιούνται για να υποδείξουν τον αριθμό κάθε τύπου ατόμου στο μόριο. Για παράδειγμα:
* Co - μονοξείδιο του άνθρακα (ένα άνθρακα, ένα οξυγόνο)
* CO2 - διοξείδιο του άνθρακα (ένας άνθρακας, δύο οξυγόνο)
* PCL5 - πενταχλωρίδιο φωσφόρου (ένα φωσφόρο, πέντε χλώριο)
* Ιωνικές ενώσεις: Οι ιοντικές ενώσεις σχηματίζονται από την ηλεκτροστατική έλξη μεταξύ θετικά φορτισμένων ιόντων (κατιόντων) και αρνητικά φορτισμένων ιόντων (ανιόντες). Τα ονόματα των ιοντικών ενώσεων συνήθως δεν χρησιμοποιούν ελληνικά προθέματα επειδή οι φορτίες των ιόντων υπαγορεύουν τις αναλογίες τους στην ένωση. Για παράδειγμα:
* NaCl - Χλωριούχο νάτριο (ένα ιόν νατρίου, ένα ιόν χλωριούχου)
* CaCl2 - Χλωριούχο ασβέστιο (ένα ιόν ασβέστιο, δύο χλωριούχα ιόντα)
* AL2O3 - οξείδιο αργιλίου (δύο ιόντα αλουμινίου, τρία ιόντα οξειδίου)
Εξαιρέσεις:
Ενώ τα ελληνικά προθέματα δεν χρησιμοποιούνται στην τυπική ονομασία ιοντικών ενώσεων, υπάρχουν μερικές εξαιρέσεις, ιδιαίτερα σε παλαιότερες ή λιγότερο κοινές συμβάσεις ονομασίας:
* Μονοξείδια: Ορισμένα μονοξείδια, όπως το μονοξείδιο του άνθρακα (CO), αναφέρονται συνήθως στη χρήση του προθέματος "mono".
* ενώσεις με μεταβλητές χρεώσεις: Ορισμένα μεταβατικά μέταλλα μπορούν να σχηματίσουν πολλαπλά ιόντα με διαφορετικές χρεώσεις. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ρωμαϊκοί αριθμοί χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό της χρέωσης, παρά των προθέσεων. Για παράδειγμα, το FECL2 είναι χλωριούχο σίδηρος (II) και το FECL3 είναι χλωριούχο σίδηρος (III).
Key Takeaway: Τα ελληνικά προθέματα χρησιμοποιούνται κυρίως στην ονομασία ομοιοπολικών ενώσεων για να υποδείξουν τον αριθμό κάθε τύπου ατόμου. Ενώ μπορεί να εμφανίζονται σε μερικά παλαιότερα ή λιγότερο κοινά ονόματα για ιοντικές ενώσεις, το τυπικό σύστημα ονομασίας για ιοντικές ενώσεις βασίζεται σε χρεώσεις και χημικούς τύπους.
