Οι ιοντικές ενώσεις είναι συνήθως διαλυτές σε πολικές ουσίες;
* Θέματα πολικότητας: Οι πολικές ουσίες έχουν ανομοιογενή κατανομή φορτίου, δημιουργώντας ένα θετικό και αρνητικό τέλος (όπως το νερό). Οι ιοντικές ενώσεις είναι κατασκευασμένες από ιόντα, τα οποία έχουν επίσης θετικές και αρνητικές χρεώσεις.
* έλξη και διάλυση: Το θετικό τέλος ενός πολικού μορίου θα προσελκύσει τα αρνητικά ιόντα της ιοντικής ένωσης και αντίστροφα. Αυτά τα αξιοθέατα ξεπερνούν τις δυνάμεις που συγκρατούν την ιοντική ένωση μαζί, προκαλώντας την διάλυση.
Παράδειγμα:
* αλάτι (NaCl) στο νερό: Τα ιόντα νατρίου (Na+) προσελκύονται από το αρνητικό άκρο οξυγόνου των μορίων νερού, ενώ τα ιόντα χλωριδίων (CL-) προσελκύονται από τα θετικά άκρα του υδρογόνου. Αυτή η αλληλεπίδραση σπάει τους ιοντικούς δεσμούς στο αλάτι, επιτρέποντάς του να διαλύεται.
Εξαιρέσεις:
Ενώ οι περισσότερες ιοντικές ενώσεις διαλύονται σε πολικούς διαλύτες, υπάρχουν εξαιρέσεις:
* Κανόνες διαλυτότητας: Ορισμένες ιοντικές ενώσεις έχουν συγκεκριμένους κανόνες διαλυτότητας. Για παράδειγμα, ορισμένες ιοντικές ενώσεις που περιέχουν ανθρακικά άλατα ή θειικά άλατα είναι γενικά αδιάλυτες.
* Πλέγμα ενέργειας: Η αντοχή των ιοντικών δεσμών σε ορισμένες ενώσεις μπορεί να είναι πολύ υψηλή, καθιστώντας τους λιγότερο διαλυτή ακόμη και σε πολικούς διαλύτες.
Συνοπτικά: Η γενική αρχή είναι ότι οι ιοντικές ενώσεις τείνουν να διαλύονται σε πολικές ουσίες λόγω της ηλεκτροστατικής έλξης μεταξύ των ιόντων και των πολικών μορίων. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις που βασίζονται σε συγκεκριμένες ιοντικές ενώσεις και τις ιδιότητές τους.
