Πώς μετακινούνται τα σωματίδια της διαλελυμένης ουσίας σε χώρους μεταξύ των σωματιδίων διαλύτη;
1. Διάχυση:
* Τυχαία κίνηση: Τόσο τα σωματίδια διαλυτής ουσίας όσο και τα σωματίδια διαλύτη είναι συνεχώς σε κίνηση λόγω της κινητικής τους ενέργειας. Αυτή η τυχαία κίνηση τους αναγκάζει να συγκρουστούν και να κινούνται γύρω.
* κλίση συγκέντρωσης: Όταν υπάρχει διαφορά συγκέντρωσης μεταξύ δύο περιοχών (π.χ. υψηλότερη συγκέντρωση διαλελυμένης ουσίας σε μία περιοχή), τα σωματίδια τείνουν να μετακινούνται από την περιοχή υψηλότερης συγκέντρωσης στην περιοχή χαμηλότερης συγκέντρωσης. Αυτό οδηγείται από την τυχαία κίνηση και την τάση να διανέμονται ομοιόμορφα.
2. Διάλυση:
* ελκυστικές δυνάμεις: Για να διαλυθεί διαλυμένη ουσία, οι ελκυστικές δυνάμεις μεταξύ σωματιδίων διαλυμένης ουσίας και σωματιδίων διαλύτη πρέπει να είναι ισχυρότερες από τις δυνάμεις που συγκρατούν τα σωματίδια διαλυμένης ουσίας μαζί.
* Breaking Bonds: Όταν διαλύεται μια διαλυμένη ουσία, τα μόρια του διαλύτη περιβάλλουν τα μόρια διαλελυμένης ουσίας, σπάζοντας τους δεσμούς μεταξύ των μορίων διαλελυμένης ουσίας και σχηματίζοντας νέους δεσμούς μεταξύ διαλελυμένου και διαλύτη. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως διαλυτοποίηση.
3. Ειδικές αλληλεπιδράσεις:
* πολικότητα: Γενικά, οι πολικές διαλυμένες ουσίες (όπως η ζάχαρη) διαλύονται καλά σε πολικούς διαλύτες (όπως το νερό), ενώ οι μη πολικές διαλυμένες ουσίες (όπως το λάδι) διαλύονται καλά σε μη πολικούς διαλύτες (όπως εξάνιο). Αυτό οφείλεται στην παρόμοια φύση των διαμοριακών δυνάμεών τους.
* δεσμός υδρογόνου: Το νερό, με την ικανότητά του να σχηματίζει δεσμούς υδρογόνου, είναι ιδιαίτερα καλό στη διάλυση πολλών πολικών ουσιών.
4. Θερμοκρασία:
* Αυξημένη κινητική ενέργεια: Οι υψηλότερες θερμοκρασίες οδηγούν σε μεγαλύτερη κινητική ενέργεια των σωματιδίων. Αυτή η αυξημένη κίνηση επιτρέπει στα σωματίδια της διαλυμένης ουσίας να κινούνται ταχύτερα και να σπάσουν το ένα από το άλλο πιο εύκολα, επιτρέποντάς τους να διαλύονται πιο εύκολα στον διαλύτη.
5. Πίεση:
* Αυξημένη πίεση: Για τα αέρια που διαλύονται σε υγρά, η αύξηση των αναγκών της πίεσης σε περισσότερα μόρια αερίου στους χώρους μεταξύ των μορίων διαλύτη.
Συνοπτικά:
Η κίνηση των σωματιδίων διαλυμένης ουσίας στους χώρους μεταξύ των σωματιδίων διαλύτη είναι ένας συνδυασμός τυχαίας κίνησης, διαβαθμίσεων συγκέντρωσης, ελκυστικών δυνάμεων μεταξύ διαλυμάτων και διαλυτών διαλύτη και ειδικών αλληλεπιδράσεων που βασίζονται στην πολικότητα των ουσιών που εμπλέκονται. Η θερμοκρασία και η πίεση μπορούν επίσης να επηρεάσουν τον ρυθμό διάλυσης.
