Γιατί το μείγμα των βακτηρίων και των μολυσματικών με θερμότητα και του R μολυσματικών;

Αυτό αναφέρεται στο κλασικό πείραμα από τον Frederick Griffith το 1928, το οποίο έθεσε τις βάσεις για την ανακάλυψη του DNA ως γενετικού υλικού. Εδώ είναι η κατανομή:

* βακτηρίδια: Αυτά είναι ένα στέλεχος * Streptococcus pneumoniae * που έχουν μια ομαλή κάψουλα, προστατεύοντάς τα από το ανοσοποιητικό σύστημα του ξενιστή. Είναι μολυσματικά , που σημαίνει ότι μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια.

* βακτηρίδια: Αυτά είναι ένα στέλεχος * Streptococcus pneumoniae * που στερούνται κάψουλας. Είναι μη-virulent , που σημαίνει ότι δεν μπορούν να προκαλέσουν ασθένεια.

* βακτηρίδια που έχουν υποστεί θερμότητα: Αυτά τα βακτηρίδια δεν είναι πλέον ζωντανά, αλλά εξακολουθούν να διατηρούν τις κάψουλες τους.

* Το μείγμα: Όταν ο Griffith αναμίχθηκε βακτηρίδια που έχουν σκοτωθεί με θερμότητα με ζωντανά, μη-φαινομενικά R βακτήρια και τα έβαλαν σε ποντίκια, τα ποντίκια πέθαναν .

Γιατί πέθαναν τα ποντίκια;

Αυτό ήταν ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα. Δεδομένου ότι τα βακτηρίδια S ήταν νεκρά, δεν έπρεπε να ήταν σε θέση να προκαλέσουν ασθένεια. Ωστόσο, τα βακτηρίδια R, τα οποία δεν ήταν μόνωσα από μόνα τους, κατά κάποιον τρόπο κέρδισαν την ικανότητα να γίνουν μολυσματικοί και να σκοτώσουν τα ποντίκια.

Η εξήγηση:

Το πείραμα του Griffith απέδειξε ότι μια αρχή μετασχηματισμού μεταφέρθηκε από τα βακτηρίδια που έχουν υποστεί θερμότητα στα ζωντανά R βακτήρια, επιτρέποντας στα βακτήρια R να αποκτήσουν την κάψουλα και να γίνουν μολυσματικά. Αυτή η αρχή μετασχηματισμού ανακαλύφθηκε αργότερα ως DNA.

Συνοπτικά:

Το μίγμα των βακτηρίων S και των ζωντανών R βακτηρίων ήταν μολυσματικά επειδή τα βακτηρίδια R απέκτησαν τη γενετική πληροφορία για την παραγωγή κάψουλας από τα νεκρά βακτήρια, μετατρέποντάς τα σε μολυσματικά βακτήρια. Αυτό το πείραμα ήταν ένα κρίσιμο βήμα στην κατανόηση του ρόλου του DNA ως φορέα γενετικών πληροφοριών.